Πέμπτη 14 Μαΐου 2015

Κυριακή 17/5: Η Λεμονιά


Κυριακή 17/5 στις 20:00
Η Λεμονιά (Etz Limon)

Σκηνοθεσία: Eran Riklis.
Σενάριο: Suha Arraf, Eran Riklis
Παίζουν: Hiam Abbass, Doron Tavory, Ali Suliman, 
Rona Lipaz-Michael, Tarik Kopty, Amos Lavi, Amnon Wolf
 Ισραήλ/ Γερμανία/ Γαλλία, 2008, δράμα, 106' 
Η λεμονιά δεν είναι ένα δέντρο, αλλά ένα μικρό λεμονοδάσος, το οποίο κατέχει η Σάλμα Ζιντάν (την οποία ερμηνεύει εξαιρετικά η Hiam Abbass), παλαιστίνια χήρα και φτωχή με τις λεμονιές να αποτελούν τη μοναδική πηγή εισοδήματός της. Αυτή η λιγομίλητη γυναίκα ζει δίπλα στην Πράσινη Γραμμή και φροντίζει ολημερίς τις λεμονιές που κληρονόμησε από τον πατέρα της. Ξαφνικά καλείται να αλλάξει ζωή και συνήθειες, όταν έρχεται να εγκατασταθεί δίπλα στο λεμονοδάσος ο υπουργός Αμύνης του Ισραήλ, Ίσραελ Ναβό, στα σύνορα δηλαδή μεταξύ του Ισραήλ και των κατεχόμενων εδαφών, στην πράσινη γραμμή που έχει φτιάξει η χώρα του, κατά μήκος των "συνόρων" με τη Δυτική Οχθη, (τη γραμμή ανακωχής μετά τον πόλεμο του 1967) κλέβοντας ένα ακόμα πολύ μεγάλο κομμάτι παλαιστινιακών εδαφών.Το συρματόπλεγμα, τα υπερυψωμένα φυλάκια και τα ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας δεν αρκούν για να κοιμάται ήσυχος ο νεοφερμένος γείτονας της Σάλμα. Η προσωπική φρουρά επιμένει πως ο περιβάλλων χώρος της υπουργικής βίλας πρέπει να αποψιλωθεί για να αποκλειστεί η δυνατότητα προσπέλασης σε πιθανούς τρομοκράτες. Δηλαδή, οι λεμονιές πρέπει να κοπούν.
 Η Σάλμα αποφασίζει να παλέψει για τις λεμονιές που φύτεψε ο πατέρας της πριν πενήντα χρόνια και που γι' αυτή δεν αποτελούν απλά πηγή εισοδήματος, αλλά έχουν μεγάλη αξία αφού είναι ο κόπος, ο ιδρώτας, το αίμα και τα δάκρυα που έχουν χύσει σε αυτόν τον τόπο οι δικοί της άνθρωποι. Ξεκινά μια δικαστική εκστρατεία στην οποία τη στηρίζει ένας νεαρός δικηγόρος, ο Ζιάντ Νταούντ. Ο Ρικλίς μας δείχνει την καθημερινή πτυχή ενός δράματος που ζουν οι άνθρωποι εκατέρωθεν των τειχών, δείχνει δυο γυναίκες τη Σάλμα και τη Μίρα (η γυναίκα του υπουργού) κλεισμένες μέσα στα δικά τους τείχη η καθεμιά, είτε λέγονται προκαταλήψεις των συμπατριωτών τους, είτε ρόλος που πρέπει να παίξεις, γιατί αυτό περιμένουν από σένα.
Η λεμονιά είναι μία ταινία για τους αγώνες των ανθρώπων. Αγώνες για να προστατεύσουν αυτό που τους ανήκει, τις αρχές τους, την ανθρωπιά τους, τον τόπο τους, την ιστορία τους, που πολλές φορές όπως συμβαίνει και στη Μέση Ανατολή, είναι γραμμένη με αίμα. Αγώνες που παίρνουν μορφή μέσα από τις προσπάθειες μιας γυναίκας μόνης να προστατεύσει τα δέντρα της. Μια ιστορία για τη μοναξιά όλων των ανθρώπων που ζουν σε αυτήν την περιοχή και όχι μόνο.
 **Το τείχος που χωρίζει το Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, κατασκευάζεται από το Ισραήλ για "λόγους ασφάλειας». Αποτελείται από ένα δίκτυο συρμάτινου πλέγματος, τειχών και τάφρων με εύρος κατά μέσο όρο 60 μέτρα και 8 μέτρα ύψος. Βρίσκεται κυρίως μέσα στη Δυτική Όχθη, εν μέρει σύμφωνα με τη Συνθήκη Ανακωχής του 1949, ή την "Πράσινη Γραμμή" μεταξύ του Ισραήλ και της Ιορδανίας που οριοθετεί σήμερα τη Δυτική Όχθη. Μέχρι τον Απριλίου του 2006, το μήκος του τείχους όπως έχει εγκριθεί από την ισραηλινή κυβέρνηση είναι 703 χιλιόμετρα. Περίπου το 58.04% έχει κατασκευαστεί, 8.96% είναι υπό κατασκευή, και στο 33% η κατασκευή δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Η εφημερίδα The Jerusalem Post ανέφερε τον Ιούλιο του 2007 ότι το τείχος δε θα είναι έτοιμο μέχρι το 2010, επτά χρόνια αργότερα από ότι αρχικά έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί. Το τείχος είναι ένα έργο που η κατασκευή του έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.

Παρασκευή 8 Μαΐου 2015

Κυριακή 10/5: Monty Python and the Holy Grail


Κυριακή 10/5 στις 20:00
Monty Python and the Holy Grail

Σκηνοθεσία: Terry Gilliam, Terry Jones
Σενάριο: Monty Python
Παίζουν: Graham Chapman, John Cleese, 
Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin
Παραγωγής 1975, κωμωδία, 91', Αγγλία

Αυτή τη φορά οι Pythons ζωντανεύουν το θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου, αντιπαραθέτοντας κάποιες άριστα επιλεγμένες τοποθεσίες με μια ατέλειωτη ροή από αναχρονιστικές ατάκες, ανακόλουθες και χονδροειδής στημένες φάσεις.Ο πραγματικός χρόνος της ταινίας είναι η δεκαετία του 1350. Οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης βρίσκονται σε μια επί ποδός αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου. Και αυτό γιατί δεν ταξιδεύουν σε άλογα, αλλά παριστάνουν ότι το κάνουν, έχοντας τους υπηρέτες τους να  κτυπούν καρύδες για να ακούγεται κάτι σαν τον ήχο των οπλών του αλόγου. Μέσα από τη σάτιρα συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων (κυνήγι μαγισσών, μαύρη πανούκλα) βρίσκουν το Κάμελοτ, αλλά μετά από κυριολεκτικά ένα γρήγορο τραγούδι και χορό, αποφασίζουν ότι δεν θέλουν να πάνε εκεί. Ενώ απομακρύνονται εμφανίζεται σε αυτούς ο Θεός (που φαίνεται να είναι γκρινιάρης) και τους ζητά να βρουν το Ιερό Δισκοπότηρο. Αυτοί συμφωνούν και έτσι ξεκινά η αναζήτηση στη διάρκεια της οποίας εμφανίζονται σκηνές από τα ιπποτικά παραμύθια και αποκαλύπτεται ο λόγος που έχουν οι ιππότες τα ονόματα που έχουν. Καθόλη τη διάρκεια της αναζήτησής τους συναντούν ενδιαφέροντες ανθρώπους και ιππότες στο δρόμο τους. Οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες πεθαίνουν, κάποιοι από το κουνέλι-δολοφόνο (που τελικά το νικούν με την ιερή χειροβομβίδα), άλλοι επειδή δεν απάντησαν σε ερώτηση μπροστά στη γέφυρα του Θανάτου ή πέθαναν με κάποιο άλλο γελοίο τρόπο. Στο τέλος οι μόνοι που απομένουν είναι ο  King Arthur and ο Sir Bedevere που βρίσκουν το κάστρο Arrrghhh όπου βρίσκεται μέσα το Ιερό Δισκοπότηρο. Συναντούν κάποιους Γάλλους στρατιώτες που τους είχαν χλευάσει νωρίτερα στην ταινία και έτσι δε μπορούσαν να εισέλθουν στο κάστρο..

Πέμπτη 23 Απριλίου 2015

Κυριακή 26/4: Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος


Κυριακή 26/4 στις 20:00
Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος (Crna mačka, beli mačor)

Σκηνοθεσία: Emir Kusturica
Σενάριο: Emir Kusturica, Gordan Mihić
Παίζουν: Bajram Severdzan, Srdjan Todorovic, Branka Katic, 
Florijan Ajdini, Sabri Sulejman, Jasar Destani, Salija Ibraimova
Παραγωγής 1998, κωμωδία, έγχρωμη, 125', 
Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Γερμανία

Η κινηματογραφική απόδοση ενός ξέφρενου γκροτέσκου όπου γραφικοί μαφιόζοι, νεόπλουτοι που σνιφάρουν κόκα και ακούνε ντίσκο, νύφες που το σκάνε από το γάμο κρυμμένες σε κορμό δέντρου, πληρωμένοι τελωνιακοί και άλλοι μπαγαπόντηδες. Πάνω σε ενα χαλάρο σενάριο, που περιγράφει στιγμιότυπα απο την ζωή μιας κοινότητας τσιγγάνων, μιας παραδουνάβιας περιοχής, της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, ο σκηνοθέτης κρύβει βαθιά κάτω από το πανηγυριώτικο και πληθωρικό στυλ, μια ερευνητική ματιά που διαπερνά τον ελεύθερο τρόπο συμπεριφοράς αυτών των ανθρώπων, αφήνοντας στον θεατή, στα δευτερόλεπτα ηρεμίας που παρεμβάλλονται του καταιγιστικού ρυθμού, να βγάλει τα δικά του συγκριτικά συμπεράσματα, για τον δυτικό τρόπο ζωής.

Ξυπόλητα ευτυχισμένα παιδιά ανάμεσα σε φουσκωμένες σαμπρέλες φορτηγών, θορυβώδεις χήνες που συνυπάρχουν με τους ανθρώπους, ένα τεράστιο γουρούνι που καταβροχθίζει τις λαμαρίνες ενός σκουριασμένου αυτοκινήτου, μια τραγουδίστρια που αφαιρεί μια πρόκα χρησιμοποιώντας ... τον πισινό της, πτώματα που συντηρούνται με κολώνες πάγου και άλλα πολλά με τη συνοδεία των τσιγγάνικων τραγουδιών και τους φρενήρεις ήχους του Goran Bregovic να ντύνουν τις ευρηματικές εικόνες και να υπερτονίζουν το γενικότερο ξεσάλωμα.

Ένα φιλμ όπου συνυπάρχουν η ψυχή, η αισιοδοξία και το πάθος για ζωή.

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2015

Κυριακή 5/4: Η Φυλή (Plemya)


Κυριακή 5/4 στις 20:00
H Φυλή (Plemya)
Σκηνοθεσία/Σενάριο: Miroslav Slaboshpitsky, 
Παραγωγής: 2014, 130', Ολλανδία/Ουκρανία, 
Ηθοποιοί: Grigoriy Fesenko, Rosa Babiy, Yana Novikova
Οι δράσεις, τα συναισθήματα και οι απελπισμένες παρορμήσεις "μιλούν" πιο δυνατά από τις λέξεις σε αυτήν την ταινία που παρουσιάζεται από ένα σύνολο μη επαγγελματιών νέων ηθοποιών, εξολοκλήρου στη νοηματική γλώσσα, χωρίς να περιλαμβάνει ούτε υπότιτλους ούτε οποιαδήποτε συλλαβή προφορικού λόγου. Για όσους έχουν μικρή ή καθόλου γνώση της νοηματικής γλώσσας, «Η Φυλή», θα αποδειχθεί σε οριμένα σημεία περίπλοκη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που απαιτεί τη μεγαλύτερη προσοχή του θεατή. Ακόμα και όταν η σημασία μιας συγκεκριμένης επικοινωνίας μας διαφεύγει, η γενική αίσθηση του αφηγηματικού λόγου καλύπτει τον θεατή.
Ο Σεργκέι εισέρχεται σε ένα ειδικό σχολείο για κωφούς. Μόνος σε αυτό το νέο και άγνωστο τόπο, θα πρέπει να βρει το δρόμο του μέσα στην ιεραρχική κοινότητα του σχολείου. Μετά από μερικά υποχρεωτικά τελετουργικά καψόνια Ο Σεργκέι εντάσσεται γρήγορα "στη φυλή" όπου δουλεύει ως χαμηλόβαθμος κακοποιός σε μια συμμορία μαθητών που παρουσιάζει εκπληκτικά σαφή ιεραρχία και που ασχολείται με το έγκλημα και την πορνεία. Πρώτα παίρνει μέρος σε μερικές ασήμαντες ληστείες και τέλος γίνεται νταβατζής δύο συμμαθητριών του που εκδίδονται σε μια νυχτερινή στάση φορτηγών. Βρίσκοντας τον εαυτό του ερωτευμένο με μία από αυτές, ο Σεργκέι σπάει τελικά όλους τους άγραφους κανόνες της φυλής, με τραγικές συνέπειες.
Λειτουργώντας στις παρυφές της "αξιοσέβαστης κοινωνίας", οι ήρωες και ηρωίδες της ταινίας μπορεί να είναι τα πιόνια ή οι παράγοντες ενός φρικτά εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά εξακολουθούν να έρχονται αντιμέτωποι με τα ανθρώπινα συναισθήματα και σκέψεις προσπαθώντας απεγνωσμένα ο καθένας να διεκδικήσει τη δική του θέση σε μια ανελέητη άρχουσα τάξη.

Τρίτη 24 Μαρτίου 2015

Κυριακή 29 Μαρτίου: Η πέτρα της υπομονής


Κυριακή 29 Μαρτίου στις 8.00 μ.μ.

Η πέτρα της υπομονής (The Patience Stone).
Σκηνοθεσία: Atiq Rahimi.

Γαλλία - Αφγανιστάν, 2012, 98΄

Σενάριο: Jean-Claude Carrière, Atiq Rahimi. 
Παίζουν: Golshifteh Farahani, Hamid Djavadan, Massi Mrowat.

Σε μια μουσουλμανική πόλη όπου ο πόλεμος μαίνεται, μια νεαρή γυναίκα φροντίζει με στοργή τον άνδρα της που βρίσκεται σε κώμα. Καθώς αυτός βρίσκεται τραυματισμένος, χωρίς τις αισθήσεις του, εκείνη τολμά για πρώτη φορά να του πει αλήθειες για τη ζωή και το παρελθόν της. Σταδιακά οι αποκαλύψεις της γίνονται πιο τολμηρές, προσπαθώντας μ’ αυτές να τον σοκάρει και να τον επαναφέρει στη ζωή. Ο άντρας θα γίνει για εκείνη “η πέτρα της υπομονής”, που σύμφωνα με την περσική μυθολογία απορροφά τον πόνο του ανθρώπου που εξομολογείται μέχρι τη μέρα που η πέτρα σπάει κι εξαφανίζει όλα όσα τον βασανίζουν. 

Ο Ατίκ Ραχίμι, αυτοεξόριστος από το 1984 στη Γαλλία, σκηνοθετεί το μεταφρασμένο σε 33 γλώσσες μπεστ σέλερ του συνυπογράφοντας το σενάριο με τον Ζαν Κλοντ Καριέρ. Ο σκηνοθέτης ξετυλίγει την ιστορία του αργά, χωρίς μελοδραματισμούς, με τον εξομολογητικό μονόλογο της ηρωίδας να παίρνει σταδιακά φωτιά και η ίδια να μεταμορφώνεται σε ένα κορμί με ανάγκες και αισθήσεις. 

Τρίτη 17 Μαρτίου 2015

Κυριακή 22/3 προβολή ταινίας Louise Michel - La Rebelle


Κυριακή 22/3 στις 20:00
Louise Michel - La Rebelle 
Σκηνοθεσία- σενάριο:Solveig Anspach
Παίζουν: Sylvie Testud (Louise Michel), Nathalie Boutefeu (Nathalie Lemel), Bernard Blancan (Henri Rochefort), Alexandre Steiger (Charles Malato), Augustin Watreng (Daoumi)
Γαλλία, 2009, 90'
Η μετάφραση και ο υποτιτλισμός έγινε από την Κατάληψη Σινιάλο τον Μάιο του 2014.
   “Αν δεν είστε δειλοί, σκοτώστε με. Με κατηγορείτε ότι είμαι οπαδός της Κομμούνας. Ασφαλώς και είμαι! Γιατί η Κομμούνα ήθελε, πάνω απ’ όλα, την κοινωνική επανάσταση και η κοινωνική επανάσταση είναι η πιο ακριβή μου επιθυμία. Ακόμα περισσότερο, είναι τιμή για εμένα να ανήκω σε αυτούς που προώθησαν την Κομμούνα... Ανήκω ολοκληρωτικά στην κοινωνική επανάσταση. Αν με αφήσετε να ζήσω, δε θα πάψω να ζητάω εκδίκηση”. Αυτά είπε μεταξύ άλλων η Louise Michel στη δίκη της στο 6ο πολεμικό στρατοδικείο στις 16 Δεκεμβρίου του 1871 όπου βρέθηκε κατηγορούμενη για τη συμμετοχή της στην επαναστατική απόπειρα της Παρισινής Κομμούνας. O Βίκτωρ Ουγκώ της αφιέρωσε τον ίδιο Δεκέμβρη το ποίημά του "Viro Magor", ενώ οι καθεστωτικές εφημερίδες της εποχής την αποκαλούσαν "κόκκινη λύκαινα" και την παρουσίαζαν σαν αιμοσταγές τέρας.
   Οι γυναίκες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της Παρισινής Κομμούνας. Από την πρώτη μέρα, όταν έβαλαν τα σώματά τους μπροστά στους στρατιώτες, καλώντας τους να στρέψουν τα όπλα στους αξιωματικούς τους. Μέχρι την τελευταία, συμμετέχοντας στις διάφορες τοπικές επιτροπές, εφοδιάζοντας τα οδοφράγματα με ρούχα και φαγητό, φροντίζοντας τους τραυματίες, φτιάχνοντας συχνά και κρατώντας μόνες τους, με το όπλο στο χέρι, γυναικεία οδοφράγματα.
   Το πολιτικό πείραμα της Παρισινής Κομμούνας, για να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία στα χέρια της, διήρκησε απο τις 18 Μαρτίου- 28 Μαϊου του 1871 και πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση του Λουί Τιερ.
   Η Louise Michel ματά από περίπου δυο χρόνια φυλάκισης καταδικάστηκε σε ισόβια εξορία στη Νέα Καληδονία του Ειρηνικού (γαλλική αποικία). Εκεί συνδέθηκε με τον ντόπιο πληθυσμό του Κανάκ και συντάχθηκε μαζί τους, σε αντίθεση με τους άλλους κομμουνάριους που περιφρονούσαν τους γηγενείς, όταν συγκρούστηκαν με τους Γάλλους αποικιοκράτες. 
   Το 1880 η γαλλική κυβέρνηση έδωσε γενική αμνηστία και η Λουίζ Μισέλ μπόρεσε να γυρίσει στη Γαλλία. Δεν έπαψε στιγμή “να ζητάει εκδίκηση” και να πρωτοστατεί σε κάθε επαναστατική δραστηριότητα στη Γαλλία, πράγμα που της κόστισε δεκάδες διώξεις, τέσσερις νέες φυλακίσεις και μια δολοφονική απόπειρα εναντίον της. Η “Κόκκινη Παρθένα της Μονμάρτης”, όπως την αποκαλούσε ο λαός του Παρισιού, συνέχισε μέχρι το τέλος της ζωής της να παλεύει για την κοινωνική επανάσταση.
ε αντίθεση με άλλους Κομμουνάρους, που περιφρονούσαν τους αυτόχθονες Κanaks, η Louise Michel υποστήριξε την εξεγερσή τους το 1878, και αφιερώθηκε στη μορφωσή τους (ήταν δασκάλα). Πηγή: www.lifo.grΤο 1880 η γαλλική κυβέρνηση έδωσε γενική αμνηστία και η Λουίζ Μισέλ μπόρεσε να γυρίσει στη Γαλλία. Δεν έπαψε στιγμή “να ζητάει εκδίκηση” και να πρωτοστατεί σε κάθε επαναστατική δραστηριότητα στη Γαλλία, πράγμα που της κόστισε δεκάδες διώξεις, τέσσερις νέες φυλακίσεις και μια δολοφονική απόπειρα εναντίον της. Η “Κόκκινη Παρθένα”, όπως την αποκαλούσε ο λαός του Παρισιού, συνέχισε μέχρι το τέλος της ζωής της να παλεύει για την κοινωνική επανάστασ

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

Κυριακή 15 Μαρτίου, Οι κόρες της ντροπής


Κυριακή 15 Μαρτίου στις 8.00μ.μ.

Οι κόρες της ντροπής (The Magdalene Sisters)
Σκηνοθεσία-Σενάριο:Peter Mullan.
Παίζουν: Anne-Marie Duff, Nora-Jane Noone, Dorothy Duffy, Eileen Walsh.
Βρετανία, 2002, 119’

Στην Ιρλανδία του ’60 τέσσερα κορίτσια κλείνονται με τη βία σ’ ένα από τα “Άσυλα” ή “Πλυντήρια της Μαγδαληνής”. Η Crispina και η Rose γιατί  έφεραν στον κόσμο παιδιά χωρίς να είναι παντρεμένες, η Bernadette γιατί είναι ορφανή και κάνει στενή παρέα με αγόρια και η Margaret γιατί έπεσε θύμα βιασμού και έπρεπε να ξεπλυθεί η ντροπή της οικογένειας. Στο μοναστήρι-αναμορφωτήριο, προς παραδειγματισμό και κάθαρση των αμαρτιών, οι κοπέλες υποχρεώνονται να πλένουν ρούχα της εκκλησίας ή των τοπικών επιχειρήσεων υπό την απάνθρωπη “επίβλεψη” των “αδελφών του ελέους”.

“Οι κόρες της ντροπής”(The Magdalene Sisters) είναι ένα δριμύ κατηγορώ των σωματικών, ψυχολογικών και σεξουαλικών κακοποιήσεων 30.000 γυναικών στα “Άσυλα της Μαγδαληνής”, που λειτούργησαν υπό τη διεύθυνση της Καθολικής εκκλησίας από τον 19ο αιώνα ως το 1996 που έκλεισε και το τελευταίο. O ηθοποιός και σκηνοθέτη Peter Mullan, γνωστός για την ερμηνεία του στην ταινία του Ken Loach “Το όνομά μου είναι Τζο”,  χτίζει την ιστορία του με αμεσότητα, τραχύτητα και φυσικότητα που σε συγκλονίζει.