Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Δευτέρα 04/06 στις 20:00 - Pride

Pride
Σκηνοθεσία : Matthew Warchus
Έτος : 2014
Διάρκεια : 119' 

Το Pride, ένας ύμνος στην αλληλεγγύη των κινημάτων και την ανθρώπινη φιλία, αναζητά το σημείο τομής της ομοφυλόφιλης περηφάνιας με την ταξική περηφάνια των εργατικών αγώνων.
Η ταινία μιλά για δύο παράλληλους αγώνες της εργατικής τάξης: Πρώτα τον αγώνα των λεσβιών & των γκέι αντρών στη δεκαετία του ‘80 ενάντια στην ομοφοβική προκατάληψη, τη βία στους δρόμους & την τρομαχτική απειλή του HIV-AIDS. Και την άλλη μάχη, αυτή των Βρετανών ανθρακωρύχων να σταματήσουν τη Μάργκαρετ Θάτσερ & την κυβέρνηση και να αποτρέψουν το θάνατο των ορυχείων & του σωματείου τους
Ήταν μια εποχή, στην οποία ο Σερ Τζέιμς Άντερτον, τότε αρχηγός της Αστυνομίας της ευρύτερης περιοχής του Μάντσεστερ, έκανε την ομοφοβική δήλωση ότι όσοι υπέφεραν από ΑIDS ζούσαν σε “έναν ανθρώπινο βούρκο, που τον έφτιαξαν οι ίδιοι”. Περιφρονούσε εξίσου τους απεργούς ανθρακωρύχους. Αποκαλούσε τις μαζικές πικετοφορίες & τις διαδηλώσεις ως “τρομοκρατικές πράξεις” & τα σωματεία “βιομηχανικές μαφίες με πολιτικά κίνητρα”. Η Θάτσερ ήξερε ότι χρειαζόταν αντιδραστικούς συμμάχους στην αστυνομία, όπως ο Άντερτον, για να τσακίσει τα βρετανικά εργατικά σωματεία, ξεκινώντας από τους ανθρακωρύχους.

Σε αυτή την ιστορική συγκυρία ο Μαρκ Άστον ήταν ο πρώτος που κατάλαβε τη σύνδεση ανάμεσα σε δύο κοινωνικές ομάδες που δέχονται & οι δύο επίθεση από την τραμπούκο Θάτσερ, τη βάρβαρη κυβέρνησή της & την πειθήνια αντιδραστική αστυνομία της.
Ο Άστον έλεγε στους γκέι ακτιβιστές φίλους του:“Οι κοινότητες των ανθρακωρύχων δέχονται την ίδια τρομοκρατία όπως εμείς, τους κακοποιεί η αστυνομία όπως εμάς. Η μία κοινότητα θα έπρεπε να στέκεται αλληλέγγυα στην άλλη. Δεν είναι λογικό να λες “είμαι γκέι & θα υπερασπιστώ την γκέι κοινότητα, αλλά δε με νοιάζει για τίποτα άλλο”.


Στη μεγαλειώδη εκδήλωση αλληλεγγύης που διοργάνωσε το LGSM του Μαρκ Άστον στο Κάμντεν του Λονδίνου, παρόμοια ανταπάντησε ο εκπρόσωπος σωματείου Ανθρακωρύχων του Dulais: “Φορέσατε την κονκάρδα μας "Κάρβουνο όχι Επίδομα Ανεργίας" (Cole not Dole) και ξέρετε καλά τι θα πει καταστολή, όπως κι εμείς. Τώρα θα φορέσουμε εμείς το δικό σας έμβλημα και θα σας υποστηρίξουμε. Δε θα αλλάξουν όλα σε μια νύχτα, αλλά τώρα 140.000 ανθρακωρύχοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν και άλλοι αγώνες και άλλα προβλήματα. Γνωρίζουμε για τους αγώνες των μαύρων, των ομοφυλόφιλων, για τον πυρηνικό αφοπλισμό και ποτέ δε θα είμαστε πια οι ίδιοι”.

LGSM = Λεσβίες και Ομοφυλόφιλοι Υποστηρίζουν τους Ανθρακωρύχους

H LGSM συγκροτήθηκε για να υποστηρίξει τους Βρετανούς ανθρακωρύχους στην απεργία του 1984-85 που κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο. Υπήρχαν 11 ομάδες LGSM σε όλη τη Βρετανία, η LGSM του Λονδίνου -με ιδρυτή τον γενικό γραμματέα της κομμουνιστικής νεολαίας Βρετανίας Μαρκ Άστον- ήταν η μεγαλύτερη. Ο Άστον χάθηκε πρόωρα από AIDS σε ηλικία 26 ετών το 1987.

 Το πανό στην πορεία

Αν και “Pits And Perverts" ήταν οι πολιτικοί που έθιξαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πολλές φορές η κοινότητα με τέτοιους όρους αυτοσαρκάζεται, για να δείξει ότι το πρόβλημα δεν το έχουν οι πολύχρωμοι άνθρωποι, αλλά όσοι δεν αποδέχονται την ίδια την ανθρώπινη φύση όπως είναι.

Η ακλόνητη στήριξη στη Θάτσερ του μιντιάρχη Ρούπερτ Μέρντοχ & της άθλιας φυλλάδας του της Sun, που ξερνούσε εμετούς ομοφοβίας & αντισυνδικαλιστικής προπαγάνδας, έδωσε αυτόν τον πρωτοσέλιδο τίτλο "Λάκκοι - Ανώμαλοι" δηλ. Λαγουμιτζήδες (ανθρακωρύχοι) & Γκέι, σκοπεύοντας να γελοιοποιήσει το κύμα συμπαράστασης στην απεργία από τις λεσβίες & τους ομοφυλόφιλους άντρες. 


Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Δευτέρα 21/05 στις 20:00 - "In the fade "

Μαζί ή Τίποτα Πηγή: www.lifo.gr
Μαζί ή Τίποτα Πηγή: www.lifo.gr
Μαζί ή τίποτα - In the fade
Σκηνοθεσία : Fatih Akin
Ετος : 2017
Διάρκεια : 105'

 Η ζωή της Κάτια καταρρέι όταν ο κουρδικής καταγωγής άνδρας και ο μικρός γιος της σκοτώνονται σε βομβιστική επίθεση. Προσπαθώντας να συνέλθει, θα βρεθεί μάρτυρας στη δίκη δύο υπόπτων νεοναζί για τους οποίους όμως δεν υπάρχουν ατράνταχτα ενοχοποιητικά στοιχεία.
  


Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Δευτέρα 07/05 στις 20:00 - "Η Άλλη Όψη της Ελπίδας"

Η Άλλη Όψη της Ελπίδας - Τhe Other Side of Hope 
Σκηνοθεσία : Άκι Καουριτσμάκι
Ετος : 2017
Διάρκεια : 100'


Σε ποια από τις 2 πλευρές είναι η άλλη όψη της ελπίδας; Στο άνοιγμα της ταινίας στο αμπάρι του πλοίου κατάμαυρος από το κάρβουνο στο λιμάνι του Ελσίνκι ή στη στεριά στο τέλος λαβωμένος από τους νεοναζί;

Σε μια χώρα που δεν υπάρχει χώρος για έναν πρόσφυγα, στην καλωσύνη των ξένων υπάρχει άφθονος, απρόσμενα, χωρίς δεύτερη σκέψη.  Ο Καουρισμάκι δε φοβάται τη σάτιρα. Φοβάται μόνο τους σημερινούς ανθρώπους που ξεχνούν την ανοχή και την αξιοπρέπεια.


Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Κυριακή 22/04 στις 18:00 - "USSAK"

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΣΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

USSAK, 2017, 120'
στις Πλειάδες 22/4/18 18.00

Ο αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος PASAMONTAÑA με τους δημιουργούς της ταινίας, τον σκηνοθέτη Κυριάκο Κατζουράκη & την Κάτια Γέρου, προβάλλουμε και συζητάμε για τα κεντρικά ζητήματα που θέτει η ταινία, την Kυριακή 22 Aπρίλη 2018, στον κινηματογράφο Πλειάδες, στο Πνευματικό Kέντρο του Δήμου Kορυδαλλού, Λαμπράκη & Ταξιαρχών, με ελεύθερη είσοδο.
 

Παρά τη συμμετοχή της στο Διεθνές Φεστιβάλ του Μόντρεαλ 2017 & στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η ταινία «Ussak» του Κυριάκου Κατζουράκη δεν έτυχε καλής υποδοχής από τους ενσωματωμένους στο σύστημα κριτικούς ή διανομής ταινιών! Όχι για την καλλιτεχνική της αξία, με αυτή δεν ασχολήθηκαν, όσο για τα οράματα, τις “ουτοπίες”, τα μηνύματα που εκπέμπει..

Ας δούμε για τί μιλά το USSAK:

Το 2012 άρχισε να γράφεται το σενάριο του USSAK εν μέσω αναταραχής στη χώρα. Με άλμα στο χρόνο (20 με 30 χρόνια μετά), η ταινία προβάλλει φόβους & ελπίδες σε δυστοπικό μέλλον, όπου κυριαρχούν μελανοχίτωνες, ξένοι επενδυτές και δημοσιογράφοι προσκολλούμενοι της εξουσίας. Πρόσωπα βυθισμένα σε απάθεια και ψευδαισθήσεις, μέσα από συναντήσεις και άγριες συγκρούσεις, αφυπνίζονται και διεκδικούν μιαν άλλη ζωή. Στη βάση της ιστορίας η έννοια του σπόρου με όποια μορφή -κυριολεκτική, μεταφορική, συμβολική- μπορεί να τον σκεφτεί κανείς.

Με φόντο μια χώρα διαλυμένη και φοβισμένη κάπου στο κοντινό μέλλον, παρακολουθούμε τις ζωές και τις ιστορίες μιας σειράς ετερόκλητων ανθρώπων: Μιας πρώην περφόρμερ του δρόμου που δουλεύει στην γκαρνταρόμπα ενός σκυλάδικου, ενός 8χρονου κοριτσιού που περιφέρεται στους επικίνδυνους δρόμους, μιας ομάδας περιθωριακών που προσπαθούν να αντισταθούν, ενός ντραγκ/σόουμαν που απαγγέλει Καρούζο, ενός θρυλικού πιανίστα, του αρχηγού μιας ακαθόριστης σκοτεινής εξουσίας, αγροτών που προσπαθούν να προστατέψουν τα χωράφια τους από τους μεταλλαγμένους σπόρους, αλλά και μελών μιας ιδιότυπης λέσχης που ανησυχούν «μην ξυπνήσουν αναρχικά ανακλαστικά», υποστηρίζοντας την ίδια ώρα πως «κανείς δεν σηκώνει κεφάλι, γιατί δεν έχει»!

Κι αν χειροτερέψουν τα πράγματα;

Κι αν η ζωή γίνει ακόμη πιο αφιλόξενη και οι συνθήκες ακόμη πιο ακραίες;

Κι αν δε φανεί στο άμεσο μέλλον ένα αντίπαλο δέος που να σταθεί απέναντι σ’ όλα αυτά, απαιτώντας τα αυτονόητα;

Κι αν η ψυχή των ανθρώπων συρρικνωθεί ακόμη πιο πολύ, αν παραιτηθεί και πάψει να διεκδικεί μια ζωή με πληρότητα, όπως της αξίζει, τί γίνεται τότε;

Οι κεντρικοί ήρωες ζώντας κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους, είναι εγκλωβισμένοι σ’ έναν άκρατο εγωισμό. Όταν όμως οι συγκρούσεις πυκνώνουν και γίνονται αφόρητες, κάτι αλλάζει στον καθένα από αυτούς και αρχίζει μια αλυσιδωτή αφύπνιση.

Η ταινία εξερευνά την έννοια της κοινότητας & το νόημα μιας ουτοπίας καθόλου ρομαντικής, όπως ακούγεται στο φινάλε: «Ο ουτοπιστής είναι σκληρός σαν ατσάλι. Ο απόλυτος υλιστής. Ο ουτοπιστής απαιτεί το γέλιο του πίσω & δίνει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν".





Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Δευτέρα 26/03 στις 20:00 - «Ο Εμποράκος»

Ο Εμποράκος - Forushande
Σκηνοθεσία - Σενάριο: A. Farhadi

Πρωταγωνιστούν: Σαχάμπ Χοσεϊνί, Ταράνεχ Αλιντούστι, Μπαμπάκ Καρίμι, Μίνα Σαντάτι
Χώρα: Ιράν, Γαλλία
Έτος: 2016
Διάρκεια: 125 λεπτά

Ο «Εμποράκος» του Ασγκάρ Φαραντί ξεκινά με μια πολυκατοικία στα όρια της κατάρρευσης, γεγονός που αναγκάζει το δάσκαλο­ Εμάντ και τη σύζυγό του Ράνα να μετακομίσουν. Το νεαρό ζευγάρι, το οποίο υποδύεται τους Γουίλι και Λίντα Λόμαν σε ένα ερασιτεχνικό ανέβασμα του «Θανάτου του εμποράκου», βρίσκει ένα βολικό καινούργιο διαμέρισμα, από το οποίο όμως η προηγούμενη ένοικος δεν έχει μαζέψει ακόμη τα πράγματά της. Αναζητώντας τη, θα μάθουν πως πρόκειται για μια γυναίκα «με πολλούς αρσενικούς επισκέπτες», ένας από τους οποίους θα περάσει από το διαμέρισμα σε λάθος στιγμή και θα βρει μόνη τη Ράνα στο μπάνιο. 
Η εξέλιξη θα αναστατώσει την ευαίσθητη ισορροπία του ζευγαριού και θα σπρώξει τον Εμάντ στην πεισματική αναζήτηση του εισβολέα. Ενός άλλου εμποράκου/Γουίλι Λόμαν όπως αποδεικνύεται, παγιδευμένου στις δικές του ενοχές και αυταπάτες. Μπορεί ο Εμάντ, άνθρωπος της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, να τον καταλάβει, αφού μάλιστα «τον υποδύεται» στη θεατρική σκηνή;

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Δευτέρα 12/03 στις 20:00 - Mustang

MUSTANG, ΑΤΙΘΑΣΕΣ (2015) 95'  
 Deniz Gamze Ergüven
η γυναικεία σεξουαλικότητα θεωρείται ύπουλη και επικίνδυνη δύναμη, που πρέπει αρχικά να καταστέλλεται και εν συνεχεία να διαφεντεύεται αποκλειστικά από τους άντρες.


Το Mustang είναι μια ταινία για το επίμονο κυνήγι της ελευθερίας.
Μέσα σε ένα συντηρητικό, πατριαρχικό περιβάλλον μεγαλώνουν 5 νέες κοπέλες. Δεν μπορούν να βγουν μόνες τους από το σπίτι, πρέπει να ντύνονται συντηρητικά, να παρακολουθούν σαπουνόπερες. Και φυσικά δεν μπορούν να ορίσουν οι ίδιες το μέλλον τους, ποιον θα παντρευτούν: οι γάμοι τους θα προκύπτουν από προξενιό. Όσο διεκδικούν όμως περισσότερες ανάσες ελευθερίας, τόσο περισσότερο εγκλωβίζονται σε ένα σπίτι, που σταδιακά θα μετατραπεί σε φρούριο & θα ελαχιστοποιήσει κάθε δυνατότητα διαφυγής.
Η Deniz Gamze Ergüven στο Mustang πραγματεύεται θεμελιώδη ζητήματα, που δεν αφορούν μόνο κοινωνίες όπως η Τουρκική, άλλα είναι περισσότερο οικουμενικά, όπως η ισότητα των φύλων και τα αναχρονιστικά έθιμα, που αν και περιορίζουν τις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, οι κοινωνίες τα αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό χάριν της παράδοσης.
Στις «Ατίθασές» της έχει θέση η ενδοοικογενειακή αποσιώπηση, η κάλυψη των ατασθαλιών από τα γηραιότερα θηλυκά μέλη του σογιού, το έμφυτο χιούμορ ενός λαού γεμάτου αντιφάσεις, τα σκοτεινά μυστικά εντός της οικογένειας, η καταπίεση μιας ολόκληρης πατριαρχικής κοινωνίας. Ο βαθμός στον οποίο επικεντρώνεται σε αυτά η Εργκιουβέν δεν είναι πάντα ο ίδιος. Η ίδια προτιμά απλά να εφιστά την προσοχή, να γνωστοποιεί τις καταστάσεις & να προτείνει τρόπους αντιμετώπισής τους, χωρίς να καταφεύγει σε διδακτικές υπερβολές.



Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Δευτέρα 26/02 στις 20:00 : Δύο Ημέρες, Μία νύχτα


Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα (2014) 95'
Ζαν-Πιέρ & Λικ Νταρντέν

Κοινωνικός κανιβαλισμός & καθεστώς επισφάλειας.
«Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς, να παρουσιάσουμε έναν άνθρωπο, που περιθωριοποιήθηκε, γιατί θεωρήθηκε αδύναμος. Η ταινία εξυμνεί τον «μη αποδοτικό» χαρακτήρα που βρίσκει τη δύναμη και το θάρρος να παλέψει μαζί με τον άνθρωπο του. Το γενικό πλαίσιο της ταινίας είναι η εμμονή με την αποδοτικότητα και ο βίαιος ανταγωνισμός μεταξύ συνεργατών, όχι μόνο στο Βέλγιο αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο» Ζαν-Πιέρ Νταρντέν

Η Σάντρα, είναι μια εργαζόμενη σε εργοστάσιο μητέρα, η οποία επιστρέφει από άδεια λόγω προβλημάτων κατάθλιψης.
Μέσα σε ένα Σ/Κ, που έχει στη διάθεσή της, πρέπει να πείσει 9 από 16 συναδέλφους της να αλλάξουν γνώμη και να αποποιηθούν το μπόνους των 1000€, όρο που έχει θέσει η διεύθυνση, ώστε να μη χάσει εκείνη τη δουλειά της.
{Στο διάστημα της απουσίας της είδε πως η "δουλειά βγαίνει και με 16 - έναν εργάτη λιγότερο δηλαδή", καθώς η "εντατικοποίηση της παραγωγής", "η αυξημένη αποδοτικότητα των εργατών" και η "συμπίεση του κόστους" είναι θεμέλιοι λίθοι του καπιταλιστικού μηχανισμού}
Μέσα από αυτή τη σχετικά απλοϊκή πλοκή, αποκρυσταλλώνεται η θέση της εργοδοσίας την περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, που εκδηλώνεται με τον πιο αντιδραστικό τρόπο, επιδιώκοντας ουσιαστικά τη διαμόρφωση ενός πειθήνιου και ευέλικτου εργαζόμενου, που θα έχει ενσωματώσει τη λογική του ατομικού δρόμου και του κανιβαλισμού
 
Καθώς η Σάντρα επισκέπτεται τους συναδέλφους της, βλέπουμε σταδιακά ένα φάσμα αντιδράσεων μέσα από μια συζήτηση που εξελίσσεται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, υποδηλώνοντας τα διαφορετικά επίπεδα συνείδησης που επικρατούν στη σύγχρονη εργατική τάξη. Άλλοι θα δεχτούν αμέσως, άλλοι θα αρνηθούν πεισματικά, άλλοι θα ταλαντευτούν.
Εντέλει, η Σάντρα εκφράζει την αντίσταση που μπορεί και πρέπει να προβάλλει (έστω και μειοψηφικά) ο εργαζόμενος απέναντι στις σαρωτικές αλλαγές που επιδιώκει το κεφάλαιο, ελπίζοντας ότι στο δόγμα του "όλα ή τίποτα" θα περισώσει την εργατική συνείδηση με αξιοπρέπεια και εντιμότητα. Στα μάτια μας, με τη σκληρή αποφάση της εξωραΐζεται από το ήθος και την ακεραιότητα που επιδεικνύει. Από την άλλη οι μισοί εργαζόμενοι δικαιολογούν χωρίς κόμπλεξ και με ελάχιστες ή μηδαμινές τύψεις την επιλογή τους, προκειμένου να υπερασπιστούν το ατομικό τους συμφέρον, τον ακρογωνιαίο λίθο του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης.