Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κλασικός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κλασικός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2017

Δευτέρα 30/1, 8μμ ακριβώς


ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΙΛΙΜΑΝΤΖΑΡΟ 

Robert Guédiguian 

2011 | 90'

Μια ιστορία αλληλεγγύης εμπνευσμένη από το ποίημα του Victor Hugo* "Kαλοί που είν’ οι φτωχοί" (Les Pauvres Gens)

“Η γειτόνισσά μας πέθανε εψές. Θα ’ταν σαν έλειπες.
Άφησε πίσω δυο μικρά, μωρά παιδιά, ευάλωτα: Γουίλιαμ και Μαντελίν.
Το ένα απλά τραυλίζει, το άλλο μόλις που βαδίζει.”

Ο άνδρας έδειχνε βαρύς και στη γωνιά διωγμένος
Το γούνινο μπερέ του
-στη θάλασσα και τη βροχή λουσμένο-
πιάνοντας στο κεφάλι μουρμούρισε δειλά – τί τέλος!

“Έχουμε πέντε παιδιά, μ’ αυτό επτά” είπε αυτός.
“Και ήδη με αναβροχιά θα κοιμηθούμε
Χωρίς τροφή πολλές φορές το δίχως άλλο. Και το λοιπόν;
(…)
Σύρε και φέρ’ τα, γυναίκα. Θα φοβηθούν πολύ,
αν με νεκρούς ξυπνήσουν μόνο.
Ήταν η μάνα τους που χτύπησε την πόρτα,
πρέπει να έρθουνε κοντά μας τα μικρά.
Αδέρφια θα γενούν για τα παιδιά μας,
και στην αγκάλη μου θα μένουν στα ζεστά.
Μόλις στο σπίτι μας τους ξένους τούτους δει
ο Θεός, θα δώσει άλλη τόση πια τροφή:
Θα κοπιάσω. Κρασί άλλο δε θα πιω.

Σύρε και φέρ’ τα. Γιατί διστάζεις, αγαπημένη;
Έτσι καμώνεσαι να προχωράς εσύ;

Κι εκείνη έκανε στην άκρη για να πει
“Μα..Ήρθαν (κιόλας) οι ξένοι!”..
____

Robert Guédiguian:

"Για μένα, ένα από τα πιο σοβαρά θέματα στη σημερινή κοινωνία είναι ότι δεν υπάρχει πια ταξική συνείδηση. Με την έννοια ότι δεν μπορείς πια καν να πεις «εργατική τάξη», γι’ αυτό μιλάω για «φτωχούς ανθρώπους» (...) Για τις νεότερες γενιές, σε ό,τι αφορά τους «νεόπτωχους», θέλαμε να μιλήσουμε για αυτούς που -εντελώς χτυπημένοι από τη φτώχεια- είναι πιο επαναστατημένοι από τους κύριους χαρακτήρες & οι οποίοι έχουν βρει μια εύθραυστη ισορροπία, μόνο και μόνο επειδή οι συνθήκες τους επέτρεψαν να το κάνουν, αποσυρόμενοι σε μια εσωτερική μοναχικότητα μέσα στη μικρότερη ομάδα που υπάρχει, την οικογένεια."

Παρασκευή 4 Απριλίου 2014

Κυριακή 6/4, 8μμ, Αλφαβίλ

του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ
(φαντασίας // αμ // 95')
 

Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014

Κυριακή 19/1, 8μμ: Οι Καταραμένοι του Λ. Βισκόντι

ΣΕΝΑΡΙΟ: Luchino Visconti, Nicola Badalucco, Enrico Medioli
ΧΩΡΑ: Ιταλία, Δυτική Γερμανία 1969 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 156΄
ΠΑΙΖΟΥΝ: Dirk Bogarde, Ingrid Thulin, Helmut Griem, Helmut Berger, Renaud Verley, Umberto Orsini, Charlotte Rampling, Reinhard Kolldehoff, Albrecht Schoenhals κ.α

Ο Λουκίνο Βισκόντι ρίχνει το δικό του φως στον ίσκιο των ιστορικών γεγονότων για την επικράτηση του Γ΄ Ράιχ, μέσα από την εξιστόρηση των προσωπικών συγκρούσεων και των σχέσεων των Εσένμπεκ, με το καθεστώς με στόχο μια εξουσία «ή απόλυτη ή τίποτα». Μια εξουσία στην οποία όλα είναι επιτρεπτά, το έγκλημα, η φιλοδοξία, το μίσος που είναι ένας αστείρευτος πλούτος πάνω στον οποίο μπορεί πάντα να επενδύει ο ναζισμός. ”Οι Εσένμπεκ φέρνουν στον κόσμο παιδιά και κανόνια με τα ίδια συναισθήματα. Ο ναζισμός είναι δικό μας δημιούργημα. Γεννήθηκε στα εργοστάσιά μας, τράφηκε με τα χρήματά μας” δηλώνει ο φιλελεύθερος της οικογένειας Εσένμπεκ. 
 

Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013

Tα σταφύλια της οργής - Κυριακή 8/12, 8 μ.μ.

Tα σταφύλια της οργής / The Grapes of Wrath 
John Ford / Δράμα / 1940 / 123'

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00
 
"Tα σταφύλια της οργής“ είναι η ιστορία των ταπεινών και καταφρονεμένων της Αμερικής στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αμέσως μετά το μεγάλο κραχ του 1929.



“Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.
Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.
Θα βρίσκομαι εκεί...”

Ο Χένρι Φόντα ήταν αυτός που θα κατέγραφε στο πάνθεον της 7ης τέχνης τις παραπάνω φράσεις, υποδυόμενος τον κεντρικό ήρωα, Τομ Τζόουντ, στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζον Στάινμπεκ “ Ανάμεσα σε εξαιρετικές ερμηνείες αυτές που ξεχωριζουν ειναι του Χένρι Φόντα και της μητερας του στο φιλμ την οποία υποδύεται έξοχα η Τζέιν Ντάργουελ, κερδιζοντας ετσι και το όσκαρ.
Ο δημιουργικός εγκέφαλος της ταινίας, ωστόσο, ήταν ο σκηνοθέτης Τζoν Φορντ, ο οποίος κέρδισε το όσκαρ σκηνοθεσίας μετατρέποντας, με τη συνδρομή του οπερατέρ Γκρεγκ Τόλαντ, σε αξέχαστες εικόνες τις σελίδες του Στάινμπεκ.

Σκηνοθεσία: John Ford
Παραγωγή: Darryl F. Zanuck, Nunnally Johnson
Σενάριο: Nunnally Johnson, βασισμένο στο μυθιστόρημα The Grapes of Wrath του John Steinbeck
Παίζουν: Henry Fonda, Jane Darwell, John Carradine, Shirley Mills, John Qualen, Eddie Quillan
Μουσική: Alfred Newman
Οπερατέρ: Gregg Toland
Μοντάζ: Robert L. Simpson

 



Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

Προβολή: 24/1, 9μμ (Salo)

του Πιερ Πάολο Παζολίνι


αυτοοργανωμένες προβολές χωρίς κέρδος
στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο
Pasamontana - Δημητρακοπούλου 23 Κορυδαλλός
(3 στενά από την πλατεία Ελευθερίας)

Σάββατο 9 Απριλίου 2011

Παρ 15/4, ΜΑΥΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ: Ο θάνατος ενός γραφειοκράτη


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΗ (του Τόμας Γκουτιέρεζ Αλεα, Κούβα 1966)

ΜΑΥΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ

Ένας υποδειγματικός εργάτης που πέθανε στο καθήκον εκπληρώνει τ'όνειρό του: θάβεται μαζί με το εργατικό του βιβλιάριο. Ο άτυχος ανθρωπάκος που αναποδογυρίζει τα πάντα στο πέρασμά του διακωμωδώντας ολόκληρο το σύστημα που στηρίζει το γραφειοκρατικό μηχανισμό, οδηγώντας το θεατή στο λυτρωτικό περιβάλλον του γέλιου. Στο τέλος όμως και αυτό θα αποδειχθεί αναποτελεσματικό απέναντι στο κακό της γραφειοκρατίας, βρισκόμενος έτσι στην ίδια τραγική θέση με τον ήρωα της «Δίκης» του Κάφκα.

Ευρηματική σάτιρα του κορυφαίου Κουβανού σκηνοθέτη κατά του απάνθρωπου γραφειοκρατικού μηχανισμού. Οι παραλληλισμοί με την «Δίκη» του Κάφκα είναι αναπόφευκτοι. Στο «θάνατο του γραφειοκράτη» ο ήρωας συνθλίβεται από το βάρος της κρατικής γραφειοκρατίας νιώθοντας την ίδια ασφυκτική πίεση με τον κ. Κ. του καφκικού μυθιστορήματος. Βρίσκεται μπλεγμένος στη δίνη της και χάνεται σ' ένα δαιδαλώδες σύστημα κρατικής διοίκησης που απαιτεί ατελείωτες διαδικασίες που πρέπει να τηρηθούν απαρέγκλιτα. Ο παραλογισμός ενός κόσμου κλονισμένου από την υπερβολική τάξη και τυπολατρία συνθλίβει κάθε προσπάθεια του ήρωα ενώ η στενοκεφαλιά των υπαλλήλων ακόμα και οι λαβυρινθώδεις διάδρομοι των κτιρίων ωθούν ακόμα περισσότερο τον ήρωα στην απόγνωση.



La muerte de un burocrata, 1966 A/M, 84'

Ηθοποιοί:

Σαλβατόρ Γουντ (ανηψιός)

Σίλβια Πλάνας (θεία)

Μανουέλ Εστανίλο (γραφειοκράτης)

Γκασπάρ ντε Σαντελίσες (αφεντικό του ανηψιού)

Σενάριο:

Αλφρέντο ντελ Κρουέρτο, Ραμόν Φ. Σουάρεζ, Τ. Γκ. Αλέα

Φωτογραφία:

Ραμόν Φ. Σουάρεζ

Μουσική:

Λέο Μπράουερ

Σκηνοθεσία:

Τόμας Γκουτιέρεζ ΑΛΕΑ (1928-1996)

Κουβανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ντοκιμαντερίστας. Επηρεασμένος από τον ιταλικό νεορεαλισμό, ξεκίνησε σαν ντοκιμαντερίστας, αλλά με την επικράτηση της επανάστασης μεταπήδησε στον αφηγηματικό κινηματογράφο, με έντονα χιουμοριστικό στυλ. Επιλεγμένη φιλμογραφία: Ο θάνατος ενός γραφειοκράτη (1966), Μνήμες υπανάπτυξης (1969), Οι επιζήσαντες (1978), Φράουλα και σοκολάτα (1993).

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

25/3: Λος Ολβιδάδος

Λος Ολβιδάδος

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**Los Olvidados. Μεξικό, 1950. Μαυρόασπρη. Σκηνοθεσία: Λουίς Μπουνιουέλ. Σενάριο: Λουίς Μπουνιουέλ, Λουίς Αλκορίζα. Ηθοποιοί: Εστέλα Ιντα, Αλφόνσο Μέγια, Ρομπέρτο Κόμπο, Ζεζούς Ναβάρο. 88 λεπτά.

******Η τραγωδία των εγκαταλελειμμένων, ορφανών παιδιών στις φτωχοσυνοικίες μιας μεγαλούπολης, σε μια συγκλονιστική, σκληρή (όπου κυριαρχεί η ποίηση της ωμότητας) -αληθινή «γροθιά στο στομάχι»- ταινία, που προβάλλεται σε επανέκδοση.

Η πρώτη μεγάλη ταινία του διάσημου σουρεαλιστή Ισπανού σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, που προβάλλεται σε επανέκδοση και με νέες κόπιες, γυρίστηκε 20 χρόνια μετά την επίμαχη, αριστουργηματική «Χρυσή εποχή», στο Μεξικό, όπου για ένα διάστημα είχε εγκατασταθεί ο σκηνοθέτης. Θέμα της, τα «ξεχασμένα», εγκαταλελειμμένα παιδιά των δρόμων που αναγκάζονται να στραφούν στην κλοπή και το έγκλημα για να επιβιώσουν. Ο Μπουνιουέλ εστιάζει το ενδιαφέρον του στις σχέσεις ανάμεσα σε δύο από τα παιδιά αυτά, μεγαλωμένα στις φτωχοσυνοικίες της Πόλης του Μεξικού: τον σχετικά αθώο Πέδρο και τον μεγαλύτερό του, σκληρό και έμπειρο, με μια δόση κυνισμού, Χάιμπο, που έχοντας αποφυλακιστεί, αναλαμβάνει την αρχηγία της συμμορίας των παιδιών και κυνηγά τον Πέδρο προκαλώντας τελικά τον θάνατό του.

Ο Μπουνιουέλ εκμεταλλεύεται τα στοιχεία τού εμπορικού μελοδράματος για να φτιάξει μια συγκλονιστική, σκληρή, χωρίς υποχωρήσεις σε συναισθηματισμούς, αριστουργηματική ταινία, όπου τα όνειρα, οι παραισθήσεις και η (συχνά καταπιεσμένη) σεξουαλικότητα παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο με την ανυποχώρητη κριτική ματιά του πάνω στην κοινωνία. Για τον Μπουνιουέλ η τραγωδία των παιδιών είναι ένα μέσο για να καταγγείλει μια κοινωνική κατάσταση που στηρίζεται στη φιλανθρωπία και στον οίκτο και που όχι μόνο δεν περιορίζει την εγκληματικότητα των ανηλίκων, αλλά την καλλιεργεί και την αναπτύσσει.

Συνδυάζοντας έναν ωμό ρεαλισμό, που ξεπερνά την επιφάνεια την οποία συναντάμε συχνά στον ιταλικό νεορεαλισμό της ίδιας περιόδου, με μια ανατρεπτική, σουρεαλιστική, μαζί και ποιητική ματιά, ο σκηνοθέτης τής «Βιριδιάνα» και της «Τριστάνα» παρουσιάζει τα διάφορα πρόσωπα αντικειμενικά, με λεπτή συχνά ειρωνεία, βάζοντας το «νυστέρι» του κάτω από την επιφάνεια, αποκαλύπτοντάς μας μια άλλη, πιο αληθινή πλευρά του εαυτού μας αλλά και του κόσμου μας. Ετσι ώστε τόσο ο Χάιμπο και ο Πέδρο με την οποιαδήποτε, έστω και λανθασμένη, αντίδρασή τους ενάντια στην κοινωνία που τους δημιούργησε, όσο και ο σακάτης ζητιάνος που στηρίζεται στον οίκτο για να κερδίσει τη συμπάθειά μας (για να αποκαλυφθεί το ίδιο αδυσώπητος με τον Χάιμπο), αλλά και ο φιλελεύθερων απόψεων διευθυντής του σωφρονιστηρίου, με την αναποτελεσματική τελική εμπιστοσύνη που θέλει κάποια στιγμή να δείξει προς τον Πέδρο, να είναι με γνώση και πειστικά τοποθετημένοι σ' ένα απάνθρωπο σύστημα, που δημιουργεί ζούγκλες σαν κι αυτή στην οποία ζουν τα εγκαταλελειμμένα παιδιά και που μόνο μια εκ θεμελίων ανατροπή του (άρα με επανάσταση) μπορεί να αλλάξει προς έναν πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο. Μια ταινία στην οποία κυριαρχεί η «ποίηση της ωμότητας», αληθινή «γροθιά στο στομάχι», από έναν σκηνοθέτη που παρέμεινε ώς το τέλος πιστός στις απόψεις του, μια ταινία που βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα απόλαυση.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/04/2006