Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012

Πέμπτη 26/01: Blindness




Σκηνοθέτης: Fernando Meirelles
Σεναριογράφος: Don McKellar (βιβλίο: Jose Saramago)
Πρωταγωνιστές: Julianne Moore, Mark Ruffalo, Gael Garcia Bernal
Χώρες Παραγωγής: Καναδάς, Βραζιλία, Ιαπωνία
Χρονολογία Παραγωγής: 2008





              Ο ανθρώπινος πολιτισμός απειλείται από ένα ξαφνικό και δηλητηριώδες ξέσπασμα. Καθώς οι άνθρωποι ζουν τις ζωές τους σε μια απροσδιόριστη και ανώνυμη πόλη ( μια έξοχη, ψηφιακά προσαρμοσμένη σύνθεση του Toronto, του Tokyo και του Sao Paulo) αρχίζουν ένας ένας να χάνουν την όρασή τους. Καμία οργανική αιτία δεν μπορεί να εντοπιστεί ως υπαίτια γι' αυτήν την πάθηση, η οποία εκδηλώνεται όχι σα μια κάθοδος στο σκοτάδι, αλλά σα μια λευκή κηλίδα, σαν ο κόσμος να έχει μετατραπεί σε μια κενή σελίδα, μια άδεια οθόνη, μια κηλίδα γάλακτος. 
             Ακολουθεί πανικός και η κυβέρνηση αποφασίζει να θέσει σε καραντίνα όσους έχουν προσβληθεί από τη νόσο σε ένα αχρησιμοποίητο σανατόριο, όπου συνειδητοποιούν μέσα από το δραματικό τους βίωμα όλες τις βαθιές και σκοτεινές αλήθειες για την ανθρώπινη φύση, προς όφελος ενός κοινού, που ενθαρρύνεται να αναρωτηθεί Τι Σημαίνουν Όλα Αυτά. Το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε είναι η έλλειψη συμπόνιας που ακολουθεί το αρχικό ξέσπασμα και, στη συνέχεια, όταν οι τυφλοί απομονώνονται, την παρακμή της αυτοσχέδιας κοινωνίας τους, που παλινδρομεί σε μια πρωτόγονη κατάσταση πολέμων ανάμεσα σε φυλές. Βλέπουμε τη λογική σκέψη και το αίσθημα αλληλεγγύης να απειλούνται από ισχυρές παρορμήσεις, όπως το αίσθημα κυριαρχίας και τον ατομικισμό, καθώς και το πώς η καλοσύνη μπορεί να θριαμβεύσει, χρησιμοποιώντας βία και εξαπάτηση.

           Η ταινία επικεντρώνει το ενδιαφέρον της σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων χωρίς όνομα αλλά με θεματική ταυτότητα και μια σαφή αφηγηματική λειτουργία.  Στην αρχική του μορφή ως μυθιστόρημα, το "Blindness" ανήκει σττις σημαντικές αλληγορίες του 20ου αιώνα που χρησιμοποιούν μία φανταστική μαζική καταστροφή σαν εργαστήρι πειραματισμού για έναν ηθικό αναστοχασμό. Άλλα αξιοπρόσεκτα παραδείγματα, προερχόμενα από τον κύκλο συγγραφέων που έχουν κερδίσει βραβεία νόμπελ, είναι το "Η πανούκλα" του Albert Camus και το "Lord of the Flies" του William Golding.
           Ο Meirelles (ένας βραζιλιάνος σκηνοθέτης στου οποίου τις δουλειές συγκαταλέγονται η "Πόλη του Θεού" και ο "Επίμονος Κηπουρός") φαίνεται να απασχολείται υπερβολικά με τη σύλληψη των εικόνων, προσπαθώντας να χειριστεί το φως, το χρώμα και τη σύνθεση σε βάρος πολλές φορές της συναισθηματικής και αφηγηματικής σαφήνειας. Εδώ ο ίδιος διασκεδάζει με το παράδοξο του να προσπαθεί να μεταδώσει μέσω ενός οπτικού μέσου την εμπειρία της τυφλότητας. Εξερευνά ακόμη τόσο τις κωμικές όσο και τις τρομακτικές πλευρές της κατάστασής τους, παρεμβάλλοντας στις σκηνές τρόμου και σκληρότητας στιγμές αδυσώπητα κωμικές.


Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012

Πέμπτη 19/01: Οικογένεια Μαθουσάλα (Maratonci trce pocasni krug)






Σκηνοθεσία: Slobodan Sijan
Σενάριο: Dusan Kovacevic
Πρωταγωνιστές: Bogdan Diklic, Danilo 'Bata' Stojkovic, Pavle Vujisic
Χώρα Παραγωγής: Γιουγκοσλαβία
Χρονολογία Παραγωγής: 1982





Η οικογένεια Μαθουσάλα ήταν το πρώτο σενάριο που έγραψε ο 23άχρονος τότε Dusan Kovacevic. 
             Η δράση τοποθετείται στη δεκαετία του '30, σε μια απομονωμένη μικρή πόλη της Σερβίας, στην οποία η οικογένεια έχει την επιχείρησή της, ένα γραφείο τελετών. Συναντάμε έξι γενιές της οικογένειας Topalovic, όπου ο καθένας από αυτούς χτυπάει ανηλεώς και τραμπουκίζει το γιο του. Η ταινία επικεντρώνεται στο νεότερο μέλος της οικογένειας, τον ψηλό και όχι τόσο ευφυή Mirko. Ο Mirko είναι παθιασμένος με τις ταινίες και την Cristina, η οποία παίζει πιάνο στον τοπικό κινηματογράφο και είναι κόρη του μαφιόζου Billy Python, που προμηθεύει την επιχείρηση των Topalovic με χρησιμοποιημένα φέρετρα που η συμμορία του ξεθάβει και αδειάζει. Αλλά το αφεντικό της μαφίας τον χρησιμοποιεί για να καταστρέψει τους ανταγωνιστές του, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους Topalovic. Αυτό είναι το πιο σύντομο σενάριο μιας απίστευτα καλής ταινίας.
               Η ταινία είναι σκοτεινή και γίνεται πιο σκοτεινή στη συνέχεια. Ο δεσμός με ό,τι έγινε στη Σερβία λίγα μόνο χρόνια αργότερα ανεβάζει την ταινία σε άλλο επίπεδο.



Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Εκδήλωση με προβολές μικρού μήκους από τη Συνέλευση Βάσης Τεχνικών Κιν/φου & Τηλεόρασης

Η συνέλευση βάσης τεχνικών κινηματογράφου & τηλεόρασης διοργανώνει στις 14/1/12 στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης & ώρα 19:00 εκδήλωση με προβολές ταινιών μικρού μήκους & πάρτυ.

Θα προβληθούν οι ταινίες:

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΝΕΣΤΗ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ [2011]
ΑΝΩΝΥΜΟΣ των ΔΙΑΚΟΠΤΩΝ [2010]
ΛΑΘΟΣ ΑΙΩΝΑΣ του ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΝΙΖΗΡΗ [2000]
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ, Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Ο ΦΡΕΝΤΥ της ΡΗΝΙΩΣ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ [2011]
ALIMENTARE του ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΥΡΙΚΙΔΗ [1995]
FOR...THE HEIGHT AND THE VIEW του ΘΟΔΩΡΗ ΚΑΖΗ [2011]
ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΜΟΝΟ της ΓΙΩΤΑΣ ΚΑΡΑΤΖΕΤΖΟΥ [2011]
ΑΜΠΑΡΙΖΑ ΓΙΑ ΑΠΟΔΡΑΣΗ της ΕΛΕΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ [2011]
ΓΑΛΑ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΙΠΣΙΔΗ [2008]

καθώς και το ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ, μικρού μήκους ντοκιμαντέρ των ΔΙΑΚΟΠΤΩΝ, για τον αγώνα των εργατών της Χαλυβουργίας.


Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012

Πέμπτη 12/01: Made in Britain





Σκηνοθεσία: Alan Clarke
Σενάριο: David Leland
Πρωταγωνιστές: Tim Roth, Vass Anderson, Madelenine Athansi
Χώρα Παραγωγής: Αγγλία
Χρονολογία Παραγωγής: 1982




            Πίσω, στη δεκαετία του '70, γινόταν, υπό την αιγίδα της κυβέρνησης, μια προσπάθεια ενίσχυσης της βρετανικής οικονομίας μπροστά στον όλο και αυξανόμενο αριθμό φτηνών εισαγώμενων προϊόντων, δίνοντας μια πατριωτική προέκταση στις βρετανικές καταναλωτικές συνήθειες. Αυτοκόλλητα με logo όπως "Υποστηρίζω τη Βρετανία", μπορούσες να βρεις σε όλη τη χώρα, καθώς και ετικέτες στο στυλ της βρετανικής σημαίας, που κοσμούσαν κάθε λογής προϊόντα της τοπικής παραγωγής. η Punk γενιά απέρριψε την όλη ιδέα της κυριαρχίας. Συνήθιζαν να φορούν κουρελιασμένες εκδοχές της σημαίας ως ενδειξη της απόρριψης των υποτιθέμενων αξιών των οποίων πρέσβευε. Συν τοις άλλοις, η σημαία ήταν για την άκρα δεξιά ένα θρησκοληπτικό σύμβολο του πατριωτισμού τους ενάντια σε ό,τι θεωρούνταν "μη βρετανικό". Μέσα σ' αυτό το κλίμα δημιουργήθηκε το Made in Britain, ένα από τα τέσσερα τηλεοπτικά μέρη, που γράφτηκαν από τον Leland, κάτω από το γενικό θέμα "ιστορίες από το σχολείο" και αναφέρονται στην εκπαίδευση. Από τα τέσσερα αυτό ήταν χωρίς αμφιβολία το πιο αμφιλεγόμενο. Σκηνοθετημένο επίσης από τον Alan Clarke, έγινε η πιο συναρπαστική τηλεοπτική δουλειά της χρονιάς.
              Η ταινία επικεντρώνεται στον έφηβο Trevor, ένα βίαιο, ρατσιστή skinhead με ένα τατουάζ με τη σβάστικα στο μέτωπό του. Δεν είναι μέρος μιας συμμορίας ή μιας κλίκας, είναι ένα εντελώς αποξενωμένο υποκείμενο, που θεωρεί τον εαυτό του μέρος ενός κινήματος. Δεν θα ήταν αρκετό να πούμε ότι ο Tim Roth είναι άκρως πειστικός ως προς το ρόλο του. Ο Trevor ενεργεί, αλλά ο Roth δεν υποδύεται τον Trevor, ο Roth, όσο διαρκεί η ταινία, ΕΙΝΑΙ ο Trevor.
              Παρόλο που ο κεντρικός χαρακτήρας είναι τόσο δυναμικός και καλά ερμηνευμένος, οι υποστηρικτικοί ρόλοι δεν επισκιάζονται από αυτόν, παρά αλληλεπιδρούν μαζί του αρμονικά. Ο Leland δε διαλέγει πλευρές, και αν το προσωπικό του Κέντρου Αξιολόγησης και ο Harry, ένας πολυπαθής κοινωνικόςλειτουργός, φαίνονται καλοπροαίρετοι αλλά και οξύθυμοι είναι επειδή προσπαθούν πραγματικά να βοηθήσουν αλλά δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν τον Trevor. Η απογοήτευσή τους δεν προκαλείται από την έλλειψη ανοχής τους αλλά από το ότι κάθε μέρα έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολους πελάτες, από τους οποίους ο Trevor είναι αναμφίβολα ο πιο προβληματικός, εν μέρει επειδή αρνείται να συμμορφωθεί με το στερεότυπό τους (και δικό μας) ενός εκτός ελέγχου χούλιγκαν. Ο μόνος ενήλικας με τον οποίο επικοινωνεί ο Trevor (παρόλο που αργότερα τον απορρίπτει θυμωμένα και αυτόν και τα κηρύγματά του) είναι ο επιστάτης του Κέντρου Αξιολόγησης ο οποίος, σε μια όμορφα γραμμένη και καλοερμηνευμένη σκηνή, εξηγεί στον Trevor τις ευκαιρίες που έχει πετάξει και τις μελλοντικές του επιλογές.
        Χρησιμοποιώντας απέριττες σκηνές, αυτή η ταινία είναι ένα μεγαλειώδες πάντρεμα σεναρίου, ερμηνείας και σκηνοθεσίας. 
        Αν έχετε δει τον Tim Roth σε άλλες ταινίες και σέβεστε τις ικανότητές του, το χρωστάτε στον εαυτό σας να δείτε αυτή την ταινία.
          

πηγές: http://www.imdb.com
           http://dvdoutsider.co.uk/

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

Πρόγραμμα Προβολών Ιανουαρίου 2012

***την πρώτη Πέμπτη 5 Γενάρη δεν θα γίνει προβολή***


Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011

Πέμπτη 29/12: Flammen & Citronen (Μέρες Θυμού)





Σκηνοθεσία: Ole Christian Madsen
Σενάριο: Lars Andersen, Ole Christian Madsen
Πρωταγωνιστές: Thure Lindhardt, Mads Mikkelsen, Stine Stengade
Χώρα Παραγωγής:Δανία
 Χρονολογία Παραγωγής:  2008





Ο Ole Christian ξέρει πως να πετύχει την απλότητα και την αμεσότητα. Σ' αυτήν την εκθαμβωτική ταινία ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί σκηνικά και φωτισμό με τέτοιο τρόπο, ώστε να βοηθηθεί ο θεατής να εστιάσει την προσοχή του στις καταπληκτικές ερμηνείες και στο σενάριο αυτού του καθηλωτικού φιλμ. Ο θεατής μπαίνει στους δρόμους, στις παρόδους και στα σπίτια μιας Ευρώπης κατεστραμένης, στη διάρκεια μιας εποχής κατά την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήθελαν να αποδράσουν ή να πεθάνουν. 
               

                    Το σκηνικό τοποθετείται στη Δανία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Δανία βρίσκεται υπό την κατοχή των Ναζί. Ανάμεσα στους Ναζί και την δανέζικη αντίσταση υπάρχει κάτι σαν άτυπη συμφωνία΄ αν η τοπική αντίσταση δεν σκοτώνει άμεσα Ναζί, τότε αυτοί δεν θα παίρνουν εκδίκηση χτυπώντας πολίτες. Έτσι, οι αντιστασιακοί επικεντρώνονται στον Danes, ο οποίος κάνει ναζιστική προπαγάνδα ή σε άλλους που έχουν καταδώσει συμπολίτες τους.
               Η ταινία είναι εξαιρετικά ρεαλιστική ως προς την απόδοση των σκοτωμών. Όπως όλα τα μεγάλα φιλμ δράσης, δεν παρουσίαζει τη βία σαν κάτι λιγότερο φρικτό από αυτό που πραγματικά είναι. Όταν βλέπουμε ένα φόνο, αυτός απεικονίζεται με ανατριχιαστική ρεαλιστικότητα. Η γενική διαχείρηση των σκηνών όπου γίνεται ανταλλαγή πυρών φαίνεται επίσης πολύ ρεαλιστική, καθώς και η απόδοση της πολιτικής/ στρατιωτικής συμπεριφοράς των Ναζί. 
             Flammen και Citronen ήταν κωδικά ονόματα των Bent Faurschou- Hviid και Jorgen Haagen Schmith. Οι δυο τους ήταν ήρωες της δανέζικης αντίστασης και είχαν παρασημοφορηθεί μετά τον πόλεμο. Μέχρι εδώ η ιστορία είναι αληθινή. Είναι δύσκολο να πει κανείς πόσο από το υπόλοιπο της ταινίας είναι πραγματικό, αλλά πρόκειται για μια απίθανη ιστορία που θα μπορούσε να γίνει πιστευτή. 
                   Βασικό χαρακτηριστικό της συνολικής κινηματογράφησης είναι το επίπεδο φως και οι δρόμοι και οι τοίχοι από γκρι πέτρα. Στις εσωτερικές λήψεις κύριο χώρο καταλαμβάνει το αρχαίο σκούρο ξύλο και βαριές πόρτες και παράθυρα. Η σύνθεση του σκηνικού είναι τόσο ζοφερή όσο και οι αποστολές που έφερναν εις πέρας οι πρόγονοί τους. Οι αρχαίες σκάλες που τρίζουν, η ζοφερή διακήρυξη που έγινε ήδη στο κατώφλι, η σφαίρα κατευθείαν στο κεφάλι και η γρήγορη έξοδος προς το αυτοκίνητο της διαφυγής. Δεν πρόκειται για διακόσια πολυβόλα που τυλίγουν τον κόσμο στις φλόγες, πρόκειται για μία μόνο βολή, ένα χτύπημα και μετά γρήγορα η απομάκυνση. Ο δράστης ήταν φοβισμένος πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από το φόνο και δεν είναι ποτε σίγουρος αν αυτό που κάνει είναι το σωστό. Η ζωή του είναι γεμάτη φόβο αλλά δεν μπορεί να σκεφτεί τι άλλο να κάνει και σίγουρα δεν μπορεί να διανοηθεί ότι δεν θα κάνει τίποτα.
                

πηγή: http://www.monstersandcritics.com/

Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

Πέμπτη 22/12: Johnny got his gun




Σκηνοθεσία: Dalton Trumbo
Σενάριο: Dalton Trumbo
Πρωταγωνιστές: Timothy Bottoms, Kathy Fields, Marsha Hunt
Χρονολογία Παραγωγής:  1971




         Ο ήρωας της ταινίας, ο Joe, είναι ένας αμερικάνος στρατιώτης, ο οποίος την τελευταία μέρα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχασε από την έκρηξη μιας οβίδας τα χέρια, τα πόδια και το πρόσωπό του.
              Παρόλα αυτά επιβιώνει. Αποτέλώντας ένα ιατρικό παράδοξο, διατηρείται στη ζωή, κάτω από σεντόνια και γάζες, από γιατρούς που πιστεύουν ότι ο εγκέφαλός του έχει υποστεί τέτοια βλάβη ώστε τον θεωρούν φυτό. Ωστόσο κάνουν λάθος. Ο Joe και αισθάνεται και θυμάται. Τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις του παρουσιάζονται έγχρωμα, ενώ η δράση του παρόντος παρουσιάζεται ασπρόμαυρη, κάτι που αποτελεί την ουσία του φιλμ.
                    Η δράση ξεδιπλώνεται στη βάση δύο ιδεών: η πρώτη είναι ότι ο πόλεμος είναι έγκλημα και η δεύτερη ότι είναι ένα έγκλημα των γέρων απένταντι στους νεότερους.
                   Το Johnny got his gun, εχει τόσο αγκαλιαστεί από μερίδα των θεατών όσο και θαφτεί από κοινό και κριτικούς. Κάποιες από τις αρνητικές κριτικές που τις αποδίδονται αφορούν στις βασικές της ιδέες, που θεωρούνται αδιάφορες και στην έντονη χρήση του συναισθηματισμού. Η συναισθηματική ένταση, παρόλα αυτά, έχει υπάρξει ο λόγος που κάποιοι την έχουν βιώσει σαν τανία με βαθιά επιρροή.