Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή 2/11: Ο αγνοούμενος του Κώστα Γαβρά



«Ο αγνοούμενος», του Κώστα Γαβρά.  αμερικανικής παραγωγής 1982

Ένα πολίτικο  ντοκιμαντερίστικο θρίλερ βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.
Εξιστορεί την εξαφάνιση του του νεαρού Αμερικανού συγγραφέα και κινηματογραφιστή Charles Horman (John Shea) κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 1973 στη Χιλή και την  αγωνιώδη προσπάθεια του πάτερα και της συζύγου του να τον βρουν.

Ο Jack Lemmon ερμηνεύει τον Ed Horman, τον πατέρα του Charles, έναν δυνατό επιχειρηματία συντηρητικών πολιτικών πεποιθήσεων αντιμέτωπο με τεράστιες δυνάμεις, όπως ο Πινοσέτ ή ο πρέσβης των Αμερικανών στην Χιλή, που βεβαίως ήταν  CIA  ένα τείχος απαγορεύσεων, απειλών και διγλωσσίας, που υψώνεται όχι μόνο από την πλευρά των δικτατόρων, αλλά και από τους ίδιους τους αξιωματούχους της αμερικανικής πρεσβείας.

Το Missing παραλίγο να στοιχίσει τη φυλάκιση στο σκηνοθέτη του. Αναφερόμενος ευθέως στο πραξικόπημα και τις βαρβαρότητες του Πινοσέτ στη Χιλή, ο Γαβράς επέλεξε να δώσει μια ανθρώπινη ιστορία στη δίνη αυτής της εκτροπής.

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014

No ticket προβολή: Jimmy's Hall του Ken Loach, Κυριακή 26/10, 8μμ



(βασισμένο σε αληθινή ιστορία)

Ο Τζίμυ Γκράλτον, ένας αριστερός Ιρλανδός που έφτιαξε το πρώτο κοινωνικό κέντρο στην Ιρλανδία επιστρέφει -μετά από 10 χρόνια αναγκαστικής εξορίας στις ΗΠΑ- για να ζήσει πάλι στον τόπο του.

Ο Τζίμυ ψάχνει να βρει ξανά το χαμένο νήμα με την χώρα του, όταν οι νέοι της περιοχής του, ζητούν να ξανανοίξει το κοινωνικό κέντρο, ένα χάλασμα σε ένα αγρόκτημα που είναι δικό του. Μαζί με τους παλιούς του φίλους, μια ομάδα αριστερών, αλλά και τη συμμετοχή των κατοίκων, το κέντρο ξαναφτιάχνεται. Κάνουν μαθήματα τέχνης, λογοτεχνίας, χορού…ο Τζίμυ φέρνει και ένα γραμμόφωνο και τους βάζει δίσκους της τζαζ…τους μιλάει για τον ρατσισμό στην Αμερική, αλλά και για τις μεγάλες απεργίες των εργατών που έζησε από κοντά.

Το κοινωνικό κέντρο δεν είναι απλά ένας χώρος διασκέδασης, γίνεται πολιτική ζήμωση, μιλούν για την φτώχεια, για την ταξική τους συνείδηση, για τα οράματα της αριστεράς, βοηθούν οικογένειες άστεγες να επανακαταλάβουν τα σπίτια τους, ασκούν κριτική στην εξουσία, και όπως συμβαίνει σε όσους έχουμε περάσει χρόνο σε τέτοια εγχειρήματα, η ζήμωση και η συνειδητοποίηση δεν είναι κάτι ξένο κάτι που φοριέται στον χώρο, είναι το ίδιο το βίωμα όλων των συμμετεχόντων.

Όπως όλοι φανταζόμαστε, η καθολική εκκλησία φρικάρει, κάνει ο,τι μπορεί να σταματήσει την διαδικασία, την στήνει έξω από το κέντρο και παρακολουθεί ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει και μετά τους ονοματίζει στην κυριακάτικη λειτουργία, ορίζει το κέντρο ως «αντρο κομμουνιστών», άθεων, παράνομων, ταραχοποιών… σπέρνει το μίσος έτσι ώστε να μπορέσει να το ξανακλείσει. Ο ΙΡΑ διστακτικός, δεν θέλει να πάρει θέση, και η μικρή κοινωνία μένει μόνη να αντιμετωπίσει την κρατική και παρακρατική βία.

από το Hit&Run:
http://www.hitandrun.gr/o-ken-loach-jimmys-hall-ke-anafora-tou-sto-simera/

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή 19/10 – 8.00μ.μ.: Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας

Κυριακή 19 Οκτωβρίου στις 8.00 μ.μ.
Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας
Σκηνοθεσία: Λίνα Βερτμίλερ
Σενάριο: Λίνα Βερτμίλερ  
Παίζουν: Τζιανκάρλο Τζανίνι, Μαριάντζελα Μελάτο,
 Έρος Πάνι, Πίνα Τσεί, Έλενα Φιόρε.
Μουσική: Νίνο Ρότα, Κάρλο Σαβίνα
Ιταλία, 1973, 120΄, έγχρωμη
Βρισκόμαστε στη φασιστική Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του 1930. Μετά τη δολοφονία του αναρχικού φίλου του από τους φασίστες επειδή αποπειράθηκε να εκτελέσει το Μουσολίνι, ο Τουρίν αποφασίζει να αφήσει τη ζωή στο χωριό. Σκοπός του είναι να εκτελέσει ο ίδιος το δικτάτορα κι έτσι έρχεται σε επαφή με το αναρχικό κίνημα και συναντιέται στη Ρώμη μ’ έναν σύνδεσμο που γνωρίζει πότε και που θα εμφανισθεί ο Μουσολίνι. Έτσι, το χωριατόπουλο εγκαθίσταται σε έναν οίκο ανοχής, όπου εκεί τα πράγματα περιπλέκονται: ερωτεύεται την Τριπολίνα (Μαριάντζελα Μελάτο) και τότε κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα διλήμματα, σχετικά με την εκτέλεση του δικτάτορα.
            Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα Φεστιβάλ Καννών 1973 και ο Τζανίνι απέσπασε το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών.

Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή 12/10 - 8.00μμ: Μεφίστο


πρώτη προβολή για το φετινό χειμώνα

Κυριακή 12 Οκτωβρίου στις 8.00 μ.μ.
Μεφίστο (Mephisto) του Ίστβαν Σζάμπο (Istvan Szabo)
Σενάριο  Peter Dobai, Istvan Szabo (Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Klaus Mann)
Παίζουν: Κλάους Μπαρία Μπραντάουερ, Κριστίνα Ζάντα, Ιλντίκο Μπανσάγκι
Ουγγαρία 1981,144’, έγχρωμη

            Βρισκόμαστε στη Γερμανία του μεσοπολέμου. Ο Henrik Hoefgen (Klaus Maria Brandauer), ένας ταλαντούχος ηθοποιός ενός μικρού θιάσου του Αμβούργου, φιλοδοξεί να μεταβιβάσει τις πολιτικές του θέσεις στο κοινό μέσα από ριζοσπαστικές θεατρικές φόρμες, αλλά και να ξεφύγει από τη μιζέρια της επαρχίας. Ο “βολικός” γάμος του με μια σύζυγο αστικής καταγωγής θα τον βοηθήσουν να προσληφθεί στο θέατρο του Βερολίνου, όπου θα έχει την ευκαιρία να υποδυθεί πλήθος ρόλων, με κορυφαία στιγμή την ερμηνεία του στο ρόλο του Μεφιστοφελή από τον Φάουστ του Γκαίτε. Όταν το ναζιστικό κόμμα θα έχει πλέον καταλάβει την εξουσία, ο Henrik θα πουλήσει σταδιακά την ψυχή του στους ναζί προκειμένου να εξασφαλίσει την καλλιτεχνική του ανέλιξη και να καταλάβει τη θέση του διευθυντή του θεάτρου. 

             Όπως ο Φάουστ πουλάει την ψυχή του στο Μεφιστοφελή (διάβολο) προκειμένου να τον ξανακάνει νέο, έτσι και ο Henrik Hoefgen σε μια σύγχρονη εκδοχή του ίδιου μύθου, πουλάει την ψυχή του στο ναζιστικό καθεστώς, εναλλάσσοντας συνεχώς ρόλους μεταξύ σκηνής και ζωής.

            Ο σκηνοθέτης, αναπαριστώντας έξοχα τη δεκαετία του 30, εξετάζει ενδελεχώς τις σχέσεις τέχνης και πολιτικής, εξουσίας και ηθικής, τονίζοντας την κυριαρχία ενός πολιτισμικού και πολιτικού σκοταδισμού. Το “Μεφίστο”, είναι η καλύτερη στιγμή του Ούγγρου σκηνοθέτη με τον Κλάους Μπαρία Μπραντάουερ να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας.



Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

Τον Αύγουστο δε θα γίνουν κινηματογραφικές προβολές.

Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

Πρόγραμμα προβολών Ιουλίου - Αφιέρωμα: Κλασικές κωμωδίες


Παρασκευή 4 Ιουλίου στις 8.00 μ.μ.

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΛΟ/ LES VACANCES DE M. HULOT 
του Ζακ Τατί

Γαλλία, Κωμωδία, Ασπρόμαυρη, 83', 1953

Με τους: Ζακ Τατί, Ναταλί Πακό, Λουί Περό 
Ο κύριος Ιλό, ένας συμπαθής μεσόκοπος εργένης, έρχεται για διακοπές σ' ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο και αναστατώνει με την “αφύσικη”, αλλά γνήσια ανθρώπινη, συμπεριφορά του την υπόλοιπη κοινότητα των παραθεριστών.
Το καλοκαίρι του κυρίου Ιλό είναι μια βαλίτσα που είναι αδύνατον να σηκώσεις, μια οικογενειακή φωτογραφία που θα καταστρέψεις, ένα παιχνίδι τένις που τελικά δεν έπρεπε να δοκιμάσεις ποτέ, μερικές ασκήσεις για να νιώσεις το σώμα σου έτοιμο να μπει στη θάλασσα, ένα παιδί που πάντα θα βρίσκεται στο οπτικό σου πεδίο, ένα βλέμμα στην παραλία που ονειρεύεσαι να μην έβρισκε ποτέ τέλος, μια τζαζ παρτιτούρα, η μελαγχολία που θα νιώθεις πάντα όταν έρχεται το φθινόπωρο, μια μεγαλειώδης ταινία για την φαιδρότητα των καλοκαιρινών, τίποτα που τελικά μπορεί να είναι και τα πάντα.

Παρασκευή 11 Ιουλίου στις 8.30 μ.μ.

ΜΙΜΗΣ Ο ΣΙΔΕΡΑΣ/ MIMI METALLURGΙCO FERITTO NELL' ONORE 
της Λίνα Βερτμίλερ

Ιταλία, Κωμωδία, έγχρωμη, 108’, 1972

Με τους: Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Μαριάντζελα Μελάτο
Ο ανθρακωρύχος Καρμέλο «Μίμης» Μαρντοκέο ψηφίζει τον υποψήφιο του Κομμουνιστικού Κόμματος και όχι τον εκλεκτό της Μαφίας, θεωρώντας ότι η ψήφος είναι μυστική. Όμως, δεν είναι καθόλου έτσι και, τότε, αρχίζει ο εφιάλτης του. Η ζωή ενός Σικελού εργάτη όπου μπερδεύονται η πολιτική, η οικογένεια, ο πουριτανισμός για να επιφέρουν την αλλοτρίωση και το συμβιβασμό.

Παρασκευή 18 Ιουλίου στις 8.30 μ.μ.

ΤΟ ΠΑΡΤΥ/ THE PARTY 
του Μπλέικ Έντουαρντς
Αμερική, κωμωδία, έγχρωμη, 99’, 1968
Με τους: Πίτερ Σέλερς, Κλοντίν Λονζέ, Ναταλία Μπορίσοβα
Ο Μπάκσι είναι ένας ινδός ηθοποιός και... επικίνδυνος. Με τα προβλήματα που δημιουργεί είναι αδύνατη η ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας που συμμετέχει. Και ενώ οι απαραίτητες κινήσεις για την απομάκρυνσή του από τα κινηματογραφικά πλατό είναι πλέον γεγονός, αυτός καταλήγει, από λάθος, καλεσμένος σε ένα πάρτυ αποκλειστικά για διάσημους και αστέρες του Χόλιγουντ.
Σε μεγάλα κέφια οι Σέλερς και Έντουαρντς, δημιουργούν έναν αξέχαστο κινηματογραφικό χαρακτήρα που αναποδογυρίζει την ορθολογική τάξη της καθημερινότητας και αναδεικνύει το παράλογο, λυτρωτικό χάος που κρύβει μέσα της. Μια κλασική κωμωδία που “κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί μια από τις πιο ριζοσπαστικές πειραματικές ταινίες στην ιστορία του αμερικάνικου κινηματογράφου”.

Παρασκευή 25 Ιουλίου στις 8.30 μ.μ.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ/ ΤΗΕ ΜΕΑΝΙNG OF LIFE 
του Τέρι Τζόουνς (Μόντι Πάιθον)
Αγγλία, κωμωδία, έγχρωμη, 107’, 1983
Με τους: Τέρι Γκίλιαμ, Μάικλ Πάλιν, Γκράχαμ Τσάπμαν, Τζον Κλιζ, Έρικ Άιντλ, Τέρι Τζόουνς
Ποιο είναι λοιπόν το νόημα της ζωής; Η εργασία, η μάθηση, η οικογένεια ή ο πλούτος; Οι Monty Python’s δανείζονται στοιχεία από την σαιξπηρική κωμωδία «Όπως σας αρέσει», ξετυλίγοντας με το δικό τους τρόπο τις “επτά ηλικίες του ανθρώπου”: νήπιο, κλαψιάρης μαθητής, εραστής, φαντάρος, δικαστής, ανόητος γέρος, απόλυτη λήθη.
Στη σπονδυλωτή κωμωδία τους τα σατιρικά βέλη στρέφονται προς τους συνηθισμένους στόχους τους: η εκκλησία, το σχολείο και η καταπίεση που ασκούν στη σεξουαλικότητα των νέων, οι πολυεθνικές εταιρείες και τα τρελά τους ωράρια, το σύστημα υγείας, η απληστία της οικονομικής ελίτ, ο πόλεμος και η εξωτερική πολιτική της Αγγλίας βρίσκονται στο επίκεντρο των χιουμοριστικών σκετς.

Κυριακή 15 Ιουνίου 2014

2 Παρασκευές προβολών

στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 4 χρόνια του Pasamontaña


ο χώρος ανοίγει στις 8μμ

Παρασκευή 20 Ιουνίου στις 8.00 μ.μ.

ΤΟ ΒΙΟΛΙ (“EL VIOLIN”)
του Francisco Vargas, 2006, 98΄, Μεξικό, ασπρόμαυρο.

Παίζουν: Don Ángel Tavira, Dagoberto Gama, Gerardo Taracena.

Ο Δον Πλουτάρκο, ο γιος του Τζενάρο και ο εγγονός του Λούτσιο, αποτελούν μια ολόκληρη γενιά επιδέξιων μουσικών. Ταυτόχρονα βοηθούν το ένοπλο κίνημα ανταρτών αγροτών (δεκαετία του 1970), οι οποίοι καταληστεύονται από την κεντρική εξουσία του δικτατορικού καθεστώτος. Όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις καταλαμβάνουν το χωριό, οι αντάρτες αναγκαστικά υποχωρούν προς τα γύρω βουνά, αφήνοντας πίσω τον οπλισμό και τα πυρομαχικά τους. Ο Δον Πλουτάρκο καβάλα σε ένα δανεικό μουλάρι επιστρέφει με το βιολί του με στόχο να μεταφέρει κρυφά μερικά όπλα στους αντάρτες. Ο στρατιωτικός διοικητής απαιτεί να του παίζει στο βιολί, ο γέρος υπακούει ζητώντας σε αντάλλαγμα να επισκέπτεται τη σοδειά του…

Η ταινία με μοναδικές εικαστικά εικόνες, χωρίς περιττά φτιασιδώματα, με απόλυτη λιτότητα και ομορφιά κάνει ευθείες αναφορές στα αντάρτικα κινήματα, τα οποία καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της Μεξικάνικης ιστορίας, του 20ου αιώνα. Μια πολιτική και κοινωνική ταινία, η οποία αποτυπώνει με τόσο λίγα μέσα, αλλά τόσο εκφραστικά και αληθινά τη μονομαχία ανάμεσα σε ένα περίστροφο στρατιωτικού και στο ταλαιπωρημένο βιολί ενός γέρου αγρότη μουσικού. Εξαιρετική η παρουσία του 81χρονου ερασιτέχνη ηθοποιού Ντον Ανχέλ Ταβίρα, ταυτόχρονα μουσικού, με τα κομμένα δάχτυλα και το σκαμμένο από το χρόνο πρόσωπο που δίνει ευγένεια και αξιοπρέπεια στο χαρακτήρα του επαναστάτη αγρότη.



Παρασκευή 27 Ιουνίου στις 8.00 μ.μ.

Η ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΠΑΤΑΓΟΝΙΑ
του Héctor Olivera, 1974, 104’, Αργεντινή,
σε σενάριο βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Osvaldo Bayer.

Παίζουν: Héctor Alterio, Luis Brandoni, Federico Luppi, Pepe Soriano, Osvaldo Terranova, José María Gutiérrez, Pedro Aleandro, Fernando Tacholas Iglesias.

Η Παταγονία καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Σημαντική για την οικονομία της αργεντίνικης Παταγονίας η κτηνοτροφία, που γνωρίζει τη μέγιστη ανάπτυξή της κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Όμως, η παγκόσμια πτώση στις τιμές μαλλιού θα ανατρέψει τα δεδομένα, καθώς αυτή η πτώση προκαλεί το 1920 κρίση στην εκτροφή προβάτων στην Παταγονία. Η κρίση και οι συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης και αθλιότητας οδηγούν στην εξέγερση. Ισπανοί αναρχικοί (ένας από τους ηγέτες του κινήματος ο Antonio Soto) που βρέθηκαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, Χιλιανοί απόκληροι που δουλεύουν τη γη, Αργεντινοί αγρότες που φαντάζονται καλύτερες μέρες, ενώνονται ενάντια στους εκμεταλλευτές. Αντιμετωπίζουν, όμως, τη βάρβαρη καταστολή των γαιοκτημόνων, της αστυνομίας και του στρατού, που κορυφώνεται με τη δολοφονία 1500 απεργών το 1921-22 σε μία από τις πιο βάρβαρες σφαγές στην αργεντίνικη ιστορία.

Το σημάδι όμως εκείνης της εξέγερσης έχει μείνει ανεξίτηλο σε όλη τη Λατινική Αμερική, την ήπειρο που σε έναν τοίχο της πρωτογράφτηκε το σύνθημα: “Οι μοναδικοί χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δίνονται”.