Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα no ticket. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα no ticket. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2015

Κυριακή 8/2 στις 8.00μμ: Ο Κομφορμίστας (Il Konformista)


Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στις 8.00 μ.μ.

Ο Κομφορμίστας (Il Konformista). Σκηνοθεσία: Bernardo Bertolucci
Σενάριο: Bernardo Bertolucci, Alberto Moravia (μυθιστόρημα) .
Φωτογραφία: Vittorio Storaro. 
Παίζουν: Jean-Louis Trintignant, Stefania Sandrelli, Gastone Moschin,Enzo Tarascio...
Ιταλία, Γαλλία, Δυτ. Γερμανία, 1970, 107’, Δραματική.

   Βρισκόμαστε στη φασιστική Ιταλία, δύο χρόνια πριν την έναρξη του Β’ παγκόσμιου πολέμου. Ο Μαρσέλο ένας μορφωμένος μεσοαστός, βασανισμένος από τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία του και από ένα έγκλημα που έκανε στην εφηβεία του, προσπαθεί να είναι σαν όλους τους άλλους. Παντρεύεται μία όμορφη, συνηθισμένη από “καλή οικογένεια” κοπέλα, πηγαίνει σε τακτά διαστήματα στην εκκλησία επιδιώκοντας να είναι ένας συνηθισμένος αστός που χαίρει εκτίμησης από το περιβάλλον του και τις αρχές. Εντάσσεται στις μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος και δέχεται να κατασκοπεύσει έναν πρώην καθηγητή του, αυτοεξόριστο στο Παρίσι κι ενοχλητικό για το καθεστώς. Όταν όμως η εντολή της παρακολούθησης μετατρέπεται σε εξόντωση του καθηγητή, και ιδιαίτερα όταν γνωρίζει και ερωτεύεται τη γυναίκα του, τότε τα πράγματα περιπλέκονται...
   Η ταινία στηρίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του πολυγραφότατου Alberto Moravia.
“Μια σπουδή πάνω στον άνθρωπο, τις ηθικές αξίες, τις σχέσεις του φασισμού με την 
καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που τον περιβάλλουν, 
προσδιορίζοντας ως κομφορμισμό τη χαμαιλεοντική συμπεριφορά του κάθε αναριχώμενου 
μικροαστού με την τερατώδη προσαρμοστική του ικανότητα. Στο τελευταίο πλάνο της ταινίας ο πρωταγωνιστής στυλώνει επίμονα (αλλά πάντα επιφυλακτικά) το βλέμμα του πάνω μας προσπαθώντας να αποσπάσει τη συγκατάθεση-συνενοχή του θεατή , που ξέρει ότι θα τον βρει οπωσδήποτε σε οποιαδήποτε αίθουσα, σε οποιαδήποτε γωνιά της γης.” Σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες, κοστούμια, μουσική, φωτογραφία, ντεκόρ όλα δένουν οργανικά και παράγουν ένα κινηματογραφικό αριστούργημα.

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

Κυριακή 4 Ιανουαρίου στις 8.00 μ.μ.: Δύο Μέρες, Μία Νύχτα



Κυριακή 4 Ιανουαρίου στις 8.00 μ.μ.

Δύο Μέρες, Μία Νύχτα / Deux Jours, Une Nuit των Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν

Παίζουν:  Μαριόν Κοτιγιάρ, Φαμπρίτσιο Ροντζιόνε  
Βέλγιο, Ιταλία, Γαλλία, Έγχρωμο, 2014, 95'

Σε αυτήν την ταινία του 2014, η Sandra επιστρέφει στη δουλειά ύστερα από την μάχη της με καταθλιπτική κρίση για να ανακαλύψει ότι πρέπει να απολυθεί για να μπορέσουν οι συνάδελφοί της να λάβουν το bonus τους. Σύμφωνα με τη διοίκηση, η μόνη ελπίδα να ξανακερδίσει η Σάντρα τη θέση εργασίας στο εργοστάσιο είναι να πείσει τους συναδέλφους να αρνηθούν αυτά τα μπόνους. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, του Σαββατοκύριακου καλείται να πείσει κάθε συνάδελφο ξεχωριστά προκειμένου να κερδίσει την πλειοψηφία των ψήφων υπέρ της παραμονής της στην επαναληπτική ψηφοφορία της Δευτέρας.

Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2014

Κυριακή 23/11: ''Με λένε Ερνέστο'' στις 20:00


Με λένε Ερνέστο (Infancia clandestina)

Μια ταινία του Αργεντίνου σκηνοθέτη Benjamín Ávila με τους: Natalia Oreiro, Ernesto Alterio, César Troncoso, Cristina Banegas, Teo Gutiérrez Moreno/ Έγχρωμη/ 110΄/ Παραγωγή: Αργεντινή, Ισπανία, Βραζιλία (2012).

Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο δωδεκάχρονος Χουάν (πήρε το όνομά του από τον Περόν) που επιστρέφει το 1979 με τους γονείς του, Κριστίνα και Οράτσιο, από την Κούβα. Η οικογένεια είχε αυτοεξοριστεί όταν ο δικτάτορας της Αργεντινής Χόρχε Βιντέλα, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με μια από τις πιο αιματηρές χούντες στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, κατέλαβε την εξουσία, μετά το θάνατο του προέδρου Περόν, το 1976. Η επιστροφή στην Αργεντινή για τους ΄΄Μοντενερος΄΄ σηματοδοτεί τη συνέχιση του αγώνα με όλα τα μέσα ενάντια στη χούντα του στρατηγού Βιντέλα. Το πέρασμα στην παρανομία σημαίνει για το δωδεκάχρονο αγόρι πλήρη αλλαγή ταυτότητας, με άλλο όνομα, άλλη ημερομηνία γέννησης, μια καινούργια ζωή. Προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και να καταλάβει την πολιτική κατάσταση, κρυφακούει τις συναντήσεις των γονιών και του θείου του με συντρόφους, καθώς περνούν λαθραία όπλα και αποχαιρετούν όσους συναγωνιστές σκοτώνονται στον αγώνα. Παράλληλα με την ένταση και την αγωνία που ζει ο Χουάν/Ερνέστο ερωτεύεται στο σχολείο την αδερφή του συμμαθητή του Μαρία και θέλει να φύγει μαζί της μακριά. 
Οι εντάσεις της διπλής ζωής του παιδιού, η λεπτομερής αποτύπωση των αντιθετικών συναισθημάτων, η τρυφερότητα της παιδικής ηλικίας και η απότομη ενηλικίωση, οδηγούν στην κορύφωση της ταινίας, λίγο πριν το τέλος και την καθιστούν εξαιρετικά υποβλητική και μαγική.

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014

Κυριακή 16/11: Φράουλες και αίμα στις 20:00



Έγχρωμη αμερικάνικη, 109΄, 1970, του Stuart Hagmann με τους Bruce Davison, Kim Darby, Bud Cort, Murray MacLeod, Tom Foral. Επιπλέον συντελεστές: Ian Freebairn-Smith, Buffy Sainte-Marie, Neil Young
       
 “Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν κιόλας πως το ξέρουν. Είμαστε, λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι δύσκολο να πω τι ακριβώς είμαστε. Αλλά δεν έχουμε μύξες. Εκείνο που έχουμε είναι φόβος κι ελπίδα. Ή μεταπτώσεις, καθώς λένε...”. Απόσπασμα από το βιβλίο-ντοκουμέντο του 19χρονου τότε Αμερικανού φοιτητή καταληψία James S. Kunen “Φράουλες και αίμα” (The Strawberry Statement, 1969).
       
 H ταινία “Φράουλες και αίμα”, βασισμένη στα γεγονότα, θα θυμίζει για πάντα το Berkley. Κλασσική ταινία της αντικουλτούρας της γενιάς του ’60, βασισμένη στο βιβλίο του φοιτητή James Simon Kunen, στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες του ως φοιτητής από τα πραγματικά γεγονότα της εξέγερσης των φοιτητών την περίοδο 1966-’68 στο Πανεπιστήμιο της Columbia στη Νέα Υόρκη. Έμφαση δίνεται στα γεγονότα του Απριλίου 1968 όταν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές κατέλαβαν το πανεπιστήμιο, εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA μαζί με την εναντίωσή τους για όλα τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα που καθόρισαν τη δεκαετία του ’60. Παλεύουν ενάντια στην υποστήριξη της πρυτανείας στον πόλεμο του Βιετνάμ, στα κέντρα κατάταξης στο στρατό που λειτουργούν στο εσωτερικό του πανεπιστημίου και στις φυλετικές διακρίσεις, ενώ κύριο πεδίο δράσης τους γίνεται ο αγώνας ενάντια στο σύστημα και το ρόλο της εκπαίδευσης. H αναταραχή διαρκεί δύο μήνες και διαλύεται βίαια από την αστυνομία και την εθνοφυλακή. Το 1968 το πανεπιστήμιο του Berkley στο Σαν Φρανσίσκο γιορτάζει τα 100 χρόνια του. Το Μάη, έπειτα από πορεία συμπαράστασης στους γάλλους φοιτητές, καταλαμβάνεται με αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά αιτήματα. Στην κατάληψη συμμετέχουν ο «Σύνδεσμος για τη σεξουαλική ελευθερία» και στελέχη της οργάνωσης των μαύρων “Black Power”. Στις 15 Mαΐου οι φοιτητές συγκρούονται με την αστυνομία, που πυροβολεί εναντίον του άοπλου πλήθους. Τραυματίζονται 100 περίπου καταληψίες.
       Ο Φιλανδός Stuart Hagmann δουλεύει με ερασιτέχνες ηθοποιούς, παρεμβάλλει μουσικά ιντερλούδια, αφηγείται, σαν να μιλά για την πιο γνωστή και αυτονόητη κι όμως την πιο σοβαρή ιστορία του κόσμου. Θα μείνει αξέχαστη η τελευταία σκηνή με τους φοιτητές να τραγουδάνε το “Give peace a chance”, καθισμένοι στο γυμναστήριο και τους μπάτσους να τους τραβολογάνε. Η ταινία είναι παραγωγή του 1970, περίοδο της χούντας στην Ελλάδα. Πρόλαβε και προβλήθηκε 3 μέρες πριν την πάρουν είδηση και την απαγορέψουν!! Τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών της δεκαετίας του ’60 (John Lennon, Crosby, Stills, Nash & Young, Buffy Sainte-Marie, Thunderclap Newman, Richard Strauss, Neil Young, Ian Freebairn-Smith) ακούγονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ο τίτλος της ταινίας και του βιβλίου προέρχεται από την απαξιωτική δήλωση ενός εκ των ακαδημαϊκών του Columbia, του καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Herbert L. Deane, σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του πανεπιστημίου: “Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!”, ανακοίνωσε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Kυριακή 9/11: Tlatelolco στις 20:00



"...Η αναταραχή πυροδοτήθηκε το καλοκαίρι του 1968, εξαιτίας της βίαιης επέμβασης των δυνάμεων ασφαλείας στους χώρους του πανεπιστημίου. H ένταση κλιμακώθηκε προς το τέλος του καλοκαιριού και το Σεπτέμβριο μέσα από μεγάλες διαδηλώσεις. Τα αιτήματα των διαδηλωτών διευρύνθηκαν από την αρχική καταδίκη της κρατικής βίας σε μια σειρά αιτημάτων που αφορούσαν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, τα χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος, αλλά και την εναντίωση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να αναδείξει μέσω των ολυμπιακών αγώνων μια εικόνα για το Μεξικό, η οποία δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική κατάσταση της χώρας. Πραγματικά, οι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις λίγες μόνο εβδομάδες πριν την έναρξη των Αγώνων (5-27 Οκτωβρίου), δηλαδή παρουσία πολυάριθμων δημοσιογράφων, φαίνονταν να μεταδίδουν μια διαφορετική εικόνα για το Μεξικό από εκείνη που επιθυμούσε η κυβέρνηση.

Ο τερματισμός των διαδηλώσεων "επιτεύχθηκε" στις 2 Οκτωβρίου, τρεις μόνο ημέρες πριν την έναρξη των Αγώνων, με την ένοπλη επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας για τη διάλυση της διαδήλωσης εκείνης της ημέρας. Επρόκειτο για επιχείρηση στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και ελικόπτερα. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 300 διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους, εκατοντάδες τραυματίστηκαν και αρκετές χιλιάδες συνελήφθησαν. Η σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών ή η σφαγή στην Tlatelolco, όπως έμεινε γνωστό το περιστατικό αυτό, διήρκεσε τέσσερις περίπου ώρες. Η βιαιότητα της επέμβασης, μάρτυρας της οποίας υπήρξε η πλειονότητα των απεσταλμένων Τύπου στην πόλη του Μεξικού στιγμάτισε τους Αγώνες και τη μεξικανική κυβέρνηση. Μάλιστα, σε έκτακτη σύνοδο της ΔΟΕ που πραγματοποιήθηκε την επομένη, η πρόταση για ματαίωση των Αγώνων απορρίφθηκε με διαφορά μόλις μιας ψήφου..."

από http://black-tracker.blogspot.gr/2007/07/tlatelolco-vhsrip.html

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014

No ticket προβολή: Jimmy's Hall του Ken Loach, Κυριακή 26/10, 8μμ



(βασισμένο σε αληθινή ιστορία)

Ο Τζίμυ Γκράλτον, ένας αριστερός Ιρλανδός που έφτιαξε το πρώτο κοινωνικό κέντρο στην Ιρλανδία επιστρέφει -μετά από 10 χρόνια αναγκαστικής εξορίας στις ΗΠΑ- για να ζήσει πάλι στον τόπο του.

Ο Τζίμυ ψάχνει να βρει ξανά το χαμένο νήμα με την χώρα του, όταν οι νέοι της περιοχής του, ζητούν να ξανανοίξει το κοινωνικό κέντρο, ένα χάλασμα σε ένα αγρόκτημα που είναι δικό του. Μαζί με τους παλιούς του φίλους, μια ομάδα αριστερών, αλλά και τη συμμετοχή των κατοίκων, το κέντρο ξαναφτιάχνεται. Κάνουν μαθήματα τέχνης, λογοτεχνίας, χορού…ο Τζίμυ φέρνει και ένα γραμμόφωνο και τους βάζει δίσκους της τζαζ…τους μιλάει για τον ρατσισμό στην Αμερική, αλλά και για τις μεγάλες απεργίες των εργατών που έζησε από κοντά.

Το κοινωνικό κέντρο δεν είναι απλά ένας χώρος διασκέδασης, γίνεται πολιτική ζήμωση, μιλούν για την φτώχεια, για την ταξική τους συνείδηση, για τα οράματα της αριστεράς, βοηθούν οικογένειες άστεγες να επανακαταλάβουν τα σπίτια τους, ασκούν κριτική στην εξουσία, και όπως συμβαίνει σε όσους έχουμε περάσει χρόνο σε τέτοια εγχειρήματα, η ζήμωση και η συνειδητοποίηση δεν είναι κάτι ξένο κάτι που φοριέται στον χώρο, είναι το ίδιο το βίωμα όλων των συμμετεχόντων.

Όπως όλοι φανταζόμαστε, η καθολική εκκλησία φρικάρει, κάνει ο,τι μπορεί να σταματήσει την διαδικασία, την στήνει έξω από το κέντρο και παρακολουθεί ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει και μετά τους ονοματίζει στην κυριακάτικη λειτουργία, ορίζει το κέντρο ως «αντρο κομμουνιστών», άθεων, παράνομων, ταραχοποιών… σπέρνει το μίσος έτσι ώστε να μπορέσει να το ξανακλείσει. Ο ΙΡΑ διστακτικός, δεν θέλει να πάρει θέση, και η μικρή κοινωνία μένει μόνη να αντιμετωπίσει την κρατική και παρακρατική βία.

από το Hit&Run:
http://www.hitandrun.gr/o-ken-loach-jimmys-hall-ke-anafora-tou-sto-simera/

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή 19/10 – 8.00μ.μ.: Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας

Κυριακή 19 Οκτωβρίου στις 8.00 μ.μ.
Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας
Σκηνοθεσία: Λίνα Βερτμίλερ
Σενάριο: Λίνα Βερτμίλερ  
Παίζουν: Τζιανκάρλο Τζανίνι, Μαριάντζελα Μελάτο,
 Έρος Πάνι, Πίνα Τσεί, Έλενα Φιόρε.
Μουσική: Νίνο Ρότα, Κάρλο Σαβίνα
Ιταλία, 1973, 120΄, έγχρωμη
Βρισκόμαστε στη φασιστική Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του 1930. Μετά τη δολοφονία του αναρχικού φίλου του από τους φασίστες επειδή αποπειράθηκε να εκτελέσει το Μουσολίνι, ο Τουρίν αποφασίζει να αφήσει τη ζωή στο χωριό. Σκοπός του είναι να εκτελέσει ο ίδιος το δικτάτορα κι έτσι έρχεται σε επαφή με το αναρχικό κίνημα και συναντιέται στη Ρώμη μ’ έναν σύνδεσμο που γνωρίζει πότε και που θα εμφανισθεί ο Μουσολίνι. Έτσι, το χωριατόπουλο εγκαθίσταται σε έναν οίκο ανοχής, όπου εκεί τα πράγματα περιπλέκονται: ερωτεύεται την Τριπολίνα (Μαριάντζελα Μελάτο) και τότε κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα διλήμματα, σχετικά με την εκτέλεση του δικτάτορα.
            Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα Φεστιβάλ Καννών 1973 και ο Τζανίνι απέσπασε το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών.

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

No ticket! 12 χρόνια σκλάβος

προβολή χωρίς κέρδος, εισιτήρια & διαφημίσεις

Κυριακή 5 Γενάρη 2014, 8μμ



Παραθέτουμε μια σχετικά ολοκληρωμένη κριτική της ταινίας που δεν αναφέρεται όμως στις σχέσεις, τους ρόλους και το πλέγμα των εξουσιών που περιγράφονται στην ταινία και που αντιστοιχούν σε μεγάλο βαθμό στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα των δυτικών κοινωνιών:

Η αληθινή ιστορία του Σόλομον Νόρθαπ, ενός μαύρου, καλλιεργημένου οικογενειάρχη και αναγνωρισμένου μουσική στην Αμερική προ του Εμφυλίου Πολέμου, ο οποίος απήχθη δολίως και πουλήθηκε ως σκλάβος στο Νότο. Αδυνατώντας να πιστέψει την κακοτυχία του, υπέμεινε 12 χρόνια δουλείας και υπέφερε τα πάνδεινα στα χέρια ενός σχεδόν παρανοϊκού σωματέμπορου, μέχρι να απελευθερωθεί.

Το 12 Χρόνια Σκλάβος, σκηνοθετημένο από τον μαύρο Βρετανό Στιβ Μακουίν, εκτός του ότι είναι η πληρέστερη ταινία για τη δουλεία, πραγματεύεται την αξιοπρέπεια και την ελπίδα με μοναδική πίστη και αληθοφάνεια, που ωστόσο δεν εμποδίζει την πολύπλοκη καλλιτεχνική προσέγγιση του Μακουίν στον ανθρώπινο ψυχισμό, σε όλες του τις εκφάνσεις.

Η δομή του φιλμ είναι αξιοθαύμαστη: στο κέντρο, βρίσκεται ο Σόλομον, άναυδος με την αναπάντεχη τροπή της ζωής του, σοκαρισμένος με την πονηριά, τον σαδισμό και την σισσύφεια τραγωδία που τον βρήκε στα καλά καθούμενα. Απέναντι του, οι άνδρες που αποτελούν τη βεντάλια, από το Α ως το Ω, της νοοτροπίας της εποχής. Στην κορυφή, ο Μπραντ Πιτ, που υποδύεται έναν Καναδό ρεφορμιστή, που απεχθάνεται την θανατική ποινή και αρχίζει να πιστεύει πως η δουλεία δεν πρέπει να συνεχίσει. Ο Σόλομον είναι η αφορμή να δράσει. Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς είναι ένας ανεκτικός και ευγενής αφέντης, αλλά ανέτοιμος να αντιδράσει μπροστά στην πρόκληση. Ο Μάϊκλ Φασμπέντερ φέρεται σα δυνάστης. Η προκατάληψη είναι παγιωμένη μέσα του, αν και η εξυπνάδα του φαίνεται να γεννά μια επίμονη, μικρή σκιά (που δεν μετατρέπεται εύκολα σε φως) σαν αγκάθι αμφιβολίας για την ορθότητα των πράξεων του. Παρασύρεται σε μια παρακμιακή ζωή, με τους μαύρους δούλους να υποκαθιστούν την ανάγκη του να σκοτώσει τον χρόνο του με παιχνίδια εξουσίας. Χορεύει ξεβράκωτος με ένα κοριτσάκι και γουστάρει τη μαύρη που έχει μάθει να μισεί, θεωρώντας πως ελέγχεται για κτηνοβασία! Κοντεύει να τρελαθεί γιατί όλα κλωτσάνε μέσα του. Στο αρνητικό άκρο ο Πολ Ντέϊνο, ένα τσιράκι ποτισμένο με την οπισθοδρομική αντίληψη του Νότου, ένα αναχρονιστικό φάντασμα παραδομένο αμαχητί στην ζωώδη αμάθεια και την ρατσιστική τυφλότητα.

Δίπλα στον Σόλομον, η σκλάβα Πάτσι, μια σπίθα αντίστασης "κατά της αρχής", που παλεύει να ορθοποδήσει απέναντι στην επαναλαμβανόμενη κακοποίηση της και την ανάγκη της να επιβιώσει πάση θυσία, χωρίς να διαθέτει τα πνευματικά φόντα. Οι συγκρούσεις της με τον Νόρθοπ είναι ενδεικτικές των διαφορών δυο ομόφυλων ανθρώπων, μιας λαϊκής και ενός μορφωμένου, που οι αφεντάδες θέλησαν να τους συνθλίψουν, αλλά δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, αν και υποφέρουν εξίσου. Η Πάτσι έχει μόνο παρόν, ο Νόρθοπ πιστεύει στην προοπτική.

Ο Μακουίν διακόπτει τον ανελέητο ρεαλισμό συνθέτοντας σκηνές ποιητικές και αποκαλυπτικές, όπως το καταπληκτικό, αργό, 360 μοιρών μονοπλάνο, το πρωινό που βρίσκει τον Νόρθοπ ημιθανή, κρεμασμένο από ένα δένδρο, ένα θέαμα για τους περίοικους, που τον κοιτάνε με διαφορετικές ματιές- κλεφτές, ενοχικές, χαιρέκακες, αδιάφορες, ανάλογα με την ταξική θέση και την βαθιά προδιάθεση τους, Ο τρόπος που αποτυπώνει την τρομακτική Οδύσσεια του Νόρθοπ είναι αφηγηματικά απέριττο, προσβάσιμος και συνάμα ανυποχώρητος. Διεισδύει σε όλους ανεξαιρέτως τους χαρακτήρες με τόλμη και θάρρος, συλλαμβάνοντας τις προθέσεις και τις αμφιβολίες μέσα από τις πράξεις και τις αντιδράσεις τους. Και φυσικά, παραδίδει ένα μάθημα κινηματογράφου και ανθρωπιάς, χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση προς το διδακτικό και αναμενόμενο κήρυγμα περί του προφανούς φασισμού πάνω στο δικαίωμα του καθενός στην προσωπική ελευθερία.

(Θοδ. Κουτσογιαννόπουλος)

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

No ticket! Jango

του Κουεντίν Ταραντίνο σε κόπια καλής ποιότητας
Πέμπτη 31/1 στις 9μμ 

στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Pasamontana
Δημητρακοπούλου 23 Κορυδαλλός (3 στενά από την πλατεία Ελευθερίας)

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

Η Παρισινή Κομμούνα




La Commune (Paris, 1871). Γαλλία, 2000. Σκηνοθεσία-σενάριο: Πίτερ Γουότκινς. Ηθοποιοί: 220 ερασιτέχνες ηθοποιοί. 345'

Τολμηρή, συγκλονιστική ανάπλαση της Παρισινής Κομμούνας, της σύντομης εξέγερσης των εργατών και της εθνοφρουράς, το 1871, που για ένα σύντομο διάστημα κατάφερε να δημιουργήσει μια σοσιαλιστική κοινωνία, βασισμένη στη δικαιοσύνη και την πραγματική ελευθερία του πολίτη.
Ηθητεία του Βρετανού Πίτερ Γουότκινς στην τηλεόραση του BBC είναι καταφανής σ' όλες τις ταινίες του, ιδιαίτερα σ' αυτή την εκπληκτική, μοναδική στο είδος της, «Κομμούνα», από τα πιο μεγάλα σε διάρκεια έργα του: ντοκιμαντεριστικό στιλ, κάμερα στο χέρι, συνεντεύξεις, αποστασιοποίηση του ηθοποιού από το ρόλο. Κάτι που πρόβαλε για πρώτη φορά ο Ντζίγκα Βέρτοφ και αργότερα οι σκηνοθέτες της νουβέλ βαγκ με επικεφαλής τον Γκοντάρ, αλλά και το σινεμά-βεριτέ, καθώς και ο Μπρεχτ στο θέατρο.
Ολα αυτά μαζί με ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: την ανάπλαση ενός συγκεκριμένου γεγονότος με την παρουσία «ζωντανής» κάμερας και ζωντανών συνεντεύξεων που, αν και αντικειμενικά αδύνατη, ο σκηνοθέτης καταφέρνει με τη φαντασία του να υλοποιήσει.
Η Παρισινή Κομμούνα δημιουργήθηκε στο τέλος του γαλλο-πρωσικού πολέμου, σε μια περίοδο που το Παρίσι βρισκόταν υπό πρωσική κατοχή. Οι εργάτες, η εθνοφρουρά και οι ριζοσπάστες διανοούμενοι εξεγέρθηκαν ενάντια στα στρατεύματα του Μπίσμαρκ και την κυβέρνηση των Βερσαλιών και ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της πόλης με βάση μια καθαρά σοσιαλιστική φιλοσοφία: επιβάλλοντας πάγωμα των τιμών, κλείνοντας τα ενεχυροδανειστήρια, κρατικοποιώντας την εκκλησιαστική περιουσία, αναβάλλοντας την καταβολή των χρεών, εξισώνοντας τους μισθούς των υπαλλήλων και καταργώντας τους τόκους. Η Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία (όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη) δεν μπορούσε να ανεχθεί ένα τέτοιο καθεστώς, γι' αυτό και ο στρατός επενέβη. Δύο μήνες μετά και μια πολιορκία που κατέληξε στη «Ματωμένη Βδομάδα», όπου σκοτώθηκαν περίπου 25 χιλιάδες Παριζιάνοι (μαζί και γυναικόπαιδα), η εξέγερση κατεστάλη. Η ουτοπιστική όμως αυτή κοινωνία των κομμουνάρων στάθηκε πρότυπο για κατοπινές εξεγέρσεις (από την επανάσταση των μπολσεβίκων μέχρι τον γαλλικό Μάη του '68).
Ο Γουότκινς ξεκίνησε με την προϋπόθεση ότι το 1871 στο Παρίσι υπήρχε τηλεόραση, που του έδινε την ευκαιρία να καλύψει την ιστορία ως τηλεοπτικό γεγονός, με την ανατρεπτική όμως ματιά ενός καινοτόμου ιστορικού, στο πνεύμα ενός Χάουορντ Ζιν. Με κάμερα στο χέρι, μαυρόασπρο φιλμ και τις τεχνικές του ντοκιμαντέρ, οι ρεπόρτερ της τηλεόρασης της Κομμούνας παρακολουθούν με πάθος τα γεγονότα και καταγράφουν αντικειμενικά τις συζητήσεις τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους απλούς εργάτες (ιδιαίτερα τις πλύστρες και ράφτρες, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην Κομμούνα), με όλες τις αντιθέσεις αλλά και τους ρητορισμούς και την κάποια ανοργανωσιά (από τις λιγοστές αδυναμίες της Κομμούνας). Ενας ρεπόρτερ της τηλεόρασης των Βερσαλιών καταγράφει την αντίθετη άποψη, δίνοντας στον Γουότκινς την ευκαιρία να σχολιάσει τον ελεγχόμενο συχνά ρόλο των ΜΜΕ.
Η ταινία γυρίστηκε σ' ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο του Μοντρέιγ (παλιότερα στούντιο του Ζορζ Μελιές), με τους περίπου 220 ερασιτέχνες ηθοποιούς να ερευνούν και να σχολιάζουν τους ρόλους τους και να συζητούν τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά θέματα της εποχής. Αποτέλεσμα μια τολμηρή, εκπληκτική, ανεπανάληπτη, οπτικά συναρπαστική ταινία-ποταμός (διαρκεί σχεδόν έξι ώρες), που στις μέρες μας αποκτά μια ξεχωριστή επικαιρότητα.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Παρασκευή 06/05: La Zona

Σκηνοθεσία: Rodrigo Pla
Σενάριο: Rodrigo Pla, Laura Santullo




Το La Zona είναι ένα θρίλερ του σκηνοθέτη Rogrigo Pla, στο οποίο αντιπαρατίθεται η φτώχεια του σύγχρονου Μεξικού με τις βαριά οχυρωμένες κοινότητες των πλούσιων μεγαλοαστών και των οικογενειών τους.
            Ο τίτλος αναφέρεται σε μια φανταστική πλούσια συνοικία της πόλης του Μεξικού. Μια ουτοπία με όμορφα σπίτια, αστραφτερό γκαζόν και παιδιά με κομψές σχολικές στολές, η οποία είναι ξεκομμένη από τις φτωχογειτονιές, καθώς είναι περιφραγμένη με συρματοπλέγματα και γεμάτη σεκιουριτάδες και συστήματα ασφαλείας, ενώ παράλληλα είναι απαλλαγμένη από κάθε συμβατικό αστυνομικό έλεγχο, συνθήκη που έχει υπογραφεί από δικαστές οι οποίοι έχουν διασυνδέσεις με πλούσιους δικηγόρους που ζουν μέσα στη συνοικία.
            Η κοινότητα τρομοκρατείται όταν μια πλούσια γυναίκα βρίσκεται άγρια δολοφονημένη από τρεις νεαρούς που καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να παραβιάσουν την οχύρωση: δύο από αυτούς σκοτώνονται από φρουρούς και ένοπλους πολίτες, αλλά ο τρίτος, ένα αγόρι, παραμένει ασύλληπτος κάπου εκεί μέσα. Αυτό που προβληματίζει τους κατοίκους είναι το γεγονός πως ένας από τους «εισβολείς» ανήκε στο προσωπικό ασφαλείας. Φαίνεται πως πρόκειται για μια δουλειά από μέσα. Έτσι, αποφασίζουν να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους με το δικό τους τρόπο, κρατώντας μακριά την αστυνομία.
            Όταν ένας μπάτσος καταφέρνει τελικά να αποκτήσει πρόσβαση και αρχίζει τις ερωτήσεις, οι κάτοικοι νιώθουν ότι πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα΄ αποσιωπούν το γεγονός του φόνου, ξεφορτώνονται τα πτώματα και εξαπολύουν ένα τεράστιο ανθρωποκυνηγητό για να βρουν το αγόρι και να το σκοτώσουν.

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011

1/4 TRUE GRIT


Αληθινό θράσος

True Grit. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Τζόελ και Ιθαν Κοέν. Ηθοποιοί: Τζεφ Μπρίτζες, Ματ Ντέιμον, Χάιλι Στάινφελντ, Τζος Μπρόλιν. 110'




Εξαιρετικό, λυρικό γουέστερν γύρω από ένα ανήλικο κορίτσι που αναθέτει σ' έναν ξοφλημένο και πότη, αλλά γρήγορο στο πιστόλι, σερίφη να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της. Υποψήφια για 10 Οσκαρ ταινία.
Πρόκειται για ένα γουέστερν βασισμένο περισσότερο στο βιβλίο που έγραψε το 1968 ο Τσαρλς Πόρτις παρά στο γουέστερν που γύρισε το 1969 ο Χένρι Χάθαγουεϊ, και που χάρισε στον Τζον Γουέιν το Οσκαρ ερμηνείας. Ενα γουέστερν εκδίκησης, στο οποίο οι Κοέν κατάφεραν να αναπτύξουν μερικά από τα γνωστά τους θέματα, που συναντάμε σε μερικές από τις καλύτερες ταινίες τους: από τους αποτυχημένους ήρωες μέχρι το ρόλο της γυναίκας σ' έναν κόσμο ανδροκρατούμενο, εδώ ακόμη περισσότερο στην περίοδο της Αγριας Δύσης.
Σ' αντίθεση με την ταινία του Χάθαγουεϊ, τη φορά αυτή παρακολουθούμε την ιστορία από την πλευρά της Μάτι, του 14χρονου, δυναμικού και πεισματάρικου κοριτσιού (εξαιρετική η Χάιλι Στάινφελντ), που ακολουθεί τον σκληροτράχηλο πότη σερίφη του Τζεφ Μπρίτζες (στην καλύτερη ίσως ερμηνεία του) και έναν κάπως φαντασμένο, ναρκισσιστή αστυνόμο του Τέξας (ένας πολύ καλός Ματ Ντέιμον), στην περιπλάνησή τους στις πιο απόμερες, αφιλόξενες, χιονισμένες -και ινδιάνικες- περιοχές της Αγριας Δύσης, σ' αναζήτηση του δολοφόνου του πατέρα της.

Με ωραίους, κοφτούς διαλόγους, διανθισμένους με άφθονο χιούμορ, με διάφορους εκκεντρικούς χαρακτήρες του Φαρ Ουέστ, με τη δράση να εναλλάσσεται αρμονικά με σκηνές ηρεμίας, με τους ανοιχτούς αφιλόξενους χώρους να χρησιμοποιούνται δραματουργικά σε σκηνές που θυμίζουν τα καλύτερα γουέστερν του Μπαντ Μπέντικερ και του Σαμ Πέκινπα (υπεύθυνος για την έξοχη φωτογραφία ο μοναδικός Ρότζερ Ντίκινς) και με έναν Μπρίτζες να ερμηνεύει με λεπτότητα και σωστό, μετρημένο χιούμορ τον Ρούστερ Κόγκμπερν, έναν πιστολά, που προτιμούσε να σκοτώνει τους περισσότερους καταζητούμενους παρά να τους πιάνει ζωντανούς, οι Κοέν έφτιαξαν ένα από τα πιο απολαυστικά, ταυτόχρονα συναρπαστικά, ρεβιζιονιστικά γουέστερν των τελευταίων χρόνων.