Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνικός κανιβαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνικός κανιβαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 26 Μαρτίου 2019

Κυριακή 31/03 στις 20:00 - Χωρίς αγάπη

  Χωρίς Αγάπη
Σκηνοθεσία:Andrey Zvyagintsev
Έτος: 2017
Διάρκεια: 127'
Από την εναρκτήρια περιπλάνηση στο γκρι, παγωμένο τοπίο που καθρεφτίζει τις ακόμα πιο ψυχρές ανθρώπινες σχέσεις που θα εξερευνήσει στην υπόλοιπη ταινία ως τη διαρκή υπενθύμιση του επικείμενου τέλους του κόσμου είτε για μια διαλυμένη οικογένεια που χάνει το νεότερο μέλος της είτε για μια χώρα που αγωνιά ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεβ συνεχίζει το οργισμένο tour της σύγχρονης Ρωσίας που τελειοποίησε πριν τρία χρόνια με το αξεπέραστο αριστούργημά του Λεβιάθαν.

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2019

Κυριακή 03/02 στις 20:00 - Clash

Clash (Η Κλούβα)
Σκηνοθεσία: Mohamed Diab
Έτος: 2016
Διάρκεια: 95'

 
Πολιτική αλληγορία:
Η Κλούβα είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, σε κάθε έκφανσή της. Μια κλούβα της Αστυνομίας, μέσα στην οποία κρατούνται διαδηλωτές με εντελώς διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, διασχίζει βίαιες διαδηλώσεις. 

Άνθρωποι από κάθε ηλικία και κοινωνική τάξη, οικογενειάρχες με τα έφηβα παιδιά τους, πλουσιόπαιδα που δεν ξέρουν ακριβώς που έμπλεξαν, μεροκαματιάρηδες καταστηματάρχες και άστεγοι μέχρι φανατισμένοι θρησκόληπτοι και κομματόσκυλα, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε λίγα τετραγωνικά, με το στρατό απ’ έξω να προσπαθεί να φυλάξει τις φρεσκοκατακτημένες Θερμοπύλες, έναν στρατό γεμάτο υποχρεωτικά καταταγμένους πιτσιρικάδες που δεν ξέρουν από πού να πρωτοπροφυλαχτούν.

Όσο η κλούβα προχωρά, οι καταστάσεις που βιώνουν οι έγκλειστοι -απειλούμενοι από διαφορετικά πυρά- τους φέρνουν και εμάς ταυτόχρονα σε μονοπάτια κοινωνικής λογικής και συναισθημάτων οικουμενικών.

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018

Κυριακή 23/12 στις 20:00 - Square

Square
Σκηνοθεσία: Ruben Östlund
Έτος: 2017
Διάρκεια: 95'  

Η προβολή της Κυριακής θέτει ζητήματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον: Ως που μπορεί να φτάσει το μάρκετινγκ; Ποίες μεθόδους, πώς χρησιμοποιεί την τέχνη και τον άνθρωπο;  Θίγονται ζητήματα όπως της ενσωμάτωσης της τέχνης - ανάμεσα σε άλλα - με κορύφωση το ΤΕΤΡΆΓΩΝΟ (1).
"Μπορείς να εμπιστευτείς βρισκόμενος σε αυτό ή να ζητήσεις βοήθεια, αν χρειαστείς;", λέει κανόνας στην γκαλερί της υπόθεσης
Όμως περιχαρακώνεται η ξεγνοιασιά σε 1χ1; Σε προαποφασισμένη περιοχή; Με όρους θεάματος και στόχο αγοραστές εκατομμυριούχους; Ακόμα και έτσι, τι γίνεται όταν οι δημιουργοί-καλλιτέχνες στην προσωπική ζωή επιβεβαιώνουν το χάσμα των τάξεων, την καχύποπτη, ρατσιστική αντιμετώπιση των αδύναμων κομματιών της κοινωνίας και εντέλει την παντελή αδιαφορία για την πορεία τους; Οι άστεγοι, οι πρόσφυγες, οι διαφορετικοί, σε κρίση -όσοι δηλαδή εκτός του ευνομούμενου αποδεκτού κοινωνικού ιστού- είναι προς ΧΡΗΣΗ για την υψηλή τέχνη. Από την πένα του 'Εστλουντ δεν γλυτώνουν ούτε οι φιλάνθρωποι. Δε φείδεται να αναφέρει το επίκαιρο ενδιαφέρον τους. Την ταινία προτείνουμε και για τον τρόπου με τον οποίο αναδεικνύει τη δυναμική χειραγώγηση μέσω των social media, αλλά και γιατί δε μένει στην καταγγελία.
"...Οι θεωρητικοί που δε ζουν μια εξεγερτική ζωή δε λένε τίποτα που ν' αξίζει να λεχθεί και οι ακτιβιστές που αρνούνται να σκεφτούν κριτικά δεν πράττουν τίποτα που ν' αξίζει να γίνει"
ακριβώς ό,τι καταπατείται εκτός του ουτοπικού "Τετραγώνου".

Η τέχνη παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα  μιας υπερβολικά εκλεπτυσμένης πολιτιστικής γλώσσας που δημιουργεί φραγμούς μεταξύ των ατόμων. 'Η απλοποιεί τη γλώσσα απόδοσης στο ήμισυ του βασικού συναισθηματικού λεξιλογίου ενός κατοικίδιου ζώου. 



Ποίοι κανονίζουν την πολιτική ορθότητα; Τι είναι σήμερα τέχνη, ελευθερία της έκφρασης και ως πού μπορεί να φτάσει; Όσοι στα ύπατα αξιώματα, τις γκαλερί, τα μουσεία σύγχρονης τέχνης, στις ανώτατες σχολές καλών τεχνών, σε επιτροπές βραβείων Kandinsky, πχ συνωστίζονται να αποδείξουν πως η τέχνη αδιαφορεί για την πολιτική, υπεράνω της στράτευσης δήθεν. Και πώς ακριβώς τότε βραβεύτηκε ο νεοφασίστας Beliayen για το όραμά του 'θα επιστρέψουμε τα πάντα' - απεικονίζοντας τις ρώσικες παραδόσεις. "Everyone Shut Up!", παρήγγειλε στην καλλιτεχνική σκηνή ο αρχισυντάκτης της Artchronika στην 1η Μπιενάλε Μόσχας.

Ανακηρύσσουν καλλιτέχνη της χρονιάς  ή σκηνοθέτη ή λογοτέχνη στα Νόμπελ, κατά που φυσά ο δικό τους άνεμος - η κυκλοφορία κεφαλαίων της εποχής. Αλλά στη συγκυρία αυτή, το να καθίστανται από ιθύνοντες του πολιτισμού μόδα, ο κρυπτοφασισμός είναι συμμετοχή και παραδοχή εντέλει της πολιτικής διάσταση της τέχνης. 

"Ας ανθίσουν 1000 λουλούδια" διατείνονται για την ελευθερία της έκφρασης! Φυσικά τα δικά τους λουλούδια, μην παρεκτρεπόμαστε κιόλας





(1) 





 

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018

Κυριακή 25/11 στις 20:00 - Suburbicon

Suburbicon
Σκηνοθεσία: George Clooney
 Έτος: 2017
Διάρκεια: 95'

Σε βιτριολική σάτιρα πάνω στην αμερικανική κοινωνική, ηθική και πολιτική πραγματικότητα μετατρέπει ο Τζορτζ Κλούνεϊ σενάριο των αδελφών Κοέν.





Το φιλμ καλωσορίζει στο Suburbicon, ένα ηλιόλουστο προάστιο, πρότυπο πραγμάτωσης του αμερικανικού ονείρου, έτος 1959. Μέρος ήσυχο, σύγχρονο, πλούσιο σε ανέσεις και γεμάτο καλοσυνάτους κατοίκους. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που η οικογένεια αφροαμερικανών Mayers θα έρθει να μείνει δίπλα τους, οδηγώντας τους ρατσιστές λευκούς στο να δείξουν πού ακριβώς έχουν γραμμένη την περίφημη φυλετική ενσωμάτωση, την οποία με κόπο και αίμα διεκδικεί το κίνημα για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των μαύρων.  
Ταυτόχρονα,αν και η οικογένεια Λοντζ είναι εκ των ακρογωνιαίων λίθων στην κοινότητα Suburbicon, η ζωή της ανατρέπεται ξαφνικά, όταν μια επίθεση που δέχεται από αγνώστους στο σπίτι τους επιφέρει τον τραγικό θάνατο της μητέρας του μικρού Νίκι.
  • Δράστες υποκριτές, αξιοθρήνητοι χαρακτήρες, άπληστοι και ηλίθιοι, στο αδιέξοδο που επιφυλάσσει για αυτούς το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου.
  • Σενάριο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα ρατσιστικών ταραχών στο Λεβιτάουν της Πενσιλβάνια το 1957
  • Διαπιστώσεις για το μέγεθος της υποκρισίας, του ρατσισμού και της πατριαρχίας (ενδεικτικές οι σκηνές με τον ανδροκρατούμενο όχλο) που χαρακτηρίζει την αμερικανική κοινωνία, ξεκινώντας από το άτομο, περνώντας στην μεταπολεμική πυρηνική οικογένεια και φτάνοντας ως το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Το Suburbicon σκιαγραφεί το νόμιμο παρακράτος που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τον Πόλεμο, με τα προάστια που ξεφύτρωσαν σαν δηλητηριώδη μανιτάρια & ισοπέδωσαν τη μεσαία τάξη, αφού στην κοιλιά τους έβραζαν οι κοινωνικές διακρίσεις & από τα σπλάχνα τους εξερράγησαν οι διαφορές. Άσχετα αν οι ιστορικές συμπλοκές πραγματοποιήθηκαν στα μητροπολιτικά κέντρα


Surbubicon 1959,
Charlottesville 2017,
Γλάδστωνος 2018,
δεν απέχουν  δα



Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2018

Δευτέρα 26/02 στις 20:00 : Δύο Ημέρες, Μία νύχτα


Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα (2014) 95'
Ζαν-Πιέρ & Λικ Νταρντέν

Κοινωνικός κανιβαλισμός & καθεστώς επισφάλειας.
«Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς, να παρουσιάσουμε έναν άνθρωπο, που περιθωριοποιήθηκε, γιατί θεωρήθηκε αδύναμος. Η ταινία εξυμνεί τον «μη αποδοτικό» χαρακτήρα που βρίσκει τη δύναμη και το θάρρος να παλέψει μαζί με τον άνθρωπο του. Το γενικό πλαίσιο της ταινίας είναι η εμμονή με την αποδοτικότητα και ο βίαιος ανταγωνισμός μεταξύ συνεργατών, όχι μόνο στο Βέλγιο αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο» Ζαν-Πιέρ Νταρντέν

Η Σάντρα, είναι μια εργαζόμενη σε εργοστάσιο μητέρα, η οποία επιστρέφει από άδεια λόγω προβλημάτων κατάθλιψης.
Μέσα σε ένα Σ/Κ, που έχει στη διάθεσή της, πρέπει να πείσει 9 από 16 συναδέλφους της να αλλάξουν γνώμη και να αποποιηθούν το μπόνους των 1000€, όρο που έχει θέσει η διεύθυνση, ώστε να μη χάσει εκείνη τη δουλειά της.
{Στο διάστημα της απουσίας της είδε πως η "δουλειά βγαίνει και με 16 - έναν εργάτη λιγότερο δηλαδή", καθώς η "εντατικοποίηση της παραγωγής", "η αυξημένη αποδοτικότητα των εργατών" και η "συμπίεση του κόστους" είναι θεμέλιοι λίθοι του καπιταλιστικού μηχανισμού}
Μέσα από αυτή τη σχετικά απλοϊκή πλοκή, αποκρυσταλλώνεται η θέση της εργοδοσίας την περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, που εκδηλώνεται με τον πιο αντιδραστικό τρόπο, επιδιώκοντας ουσιαστικά τη διαμόρφωση ενός πειθήνιου και ευέλικτου εργαζόμενου, που θα έχει ενσωματώσει τη λογική του ατομικού δρόμου και του κανιβαλισμού. 
 
Καθώς η Σάντρα επισκέπτεται τους συναδέλφους της, βλέπουμε σταδιακά ένα φάσμα αντιδράσεων μέσα από μια συζήτηση που εξελίσσεται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, υποδηλώνοντας τα διαφορετικά επίπεδα συνείδησης που επικρατούν στη σύγχρονη εργατική τάξη. Άλλοι θα δεχτούν αμέσως, άλλοι θα αρνηθούν πεισματικά, άλλοι θα ταλαντευτούν.
Εντέλει, η Σάντρα εκφράζει την αντίσταση που μπορεί και πρέπει να προβάλλει (έστω και μειοψηφικά) ο εργαζόμενος απέναντι στις σαρωτικές αλλαγές που επιδιώκει το κεφάλαιο, ελπίζοντας ότι στο δόγμα του "όλα ή τίποτα" θα περισώσει την εργατική συνείδηση με αξιοπρέπεια και εντιμότητα. Στα μάτια μας, με τη σκληρή αποφάση της εξωραΐζεται από το ήθος και την ακεραιότητα που επιδεικνύει. Από την άλλη οι μισοί εργαζόμενοι δικαιολογούν χωρίς κόμπλεξ και με ελάχιστες ή μηδαμινές τύψεις την επιλογή τους, προκειμένου να υπερασπιστούν το ατομικό τους συμφέρον, τον ακρογωνιαίο λίθο του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης.