Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πατριαρχία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πατριαρχία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Απριλίου 2019

Κυριακή 14/04 στις 20:00 - Ο χορός της πραγματικότητας

  Ο χορός της πραγματικότητας -
La Danza de la Realidad
Σκηνοθεσία: Alejandro Jodorowsky
Έτος: 2013
Διάρκεια:130'
Ο μικρός Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι μεγαλώνει στη χιλιανή Τοκοπίγια της δεκαετίας του ’30 και σε μια έντονα πολιτικοποιημένη ουκρανοεβραϊκή οικογένεια. Αν και βασισμένη σε αληθινά περιστατικά, η ταινία απέχει πολύ από να χαρακτηριστεί πιστή σε… οτιδήποτε. Ο πάντα ανήσυχος Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι («El Topo», «Santa Sangre») στήνει από τα υλικά της αστείρευτης φαντασίας του έναν ξέφρενο «χορό της πραγματικότητας», στον οποίο τα πάντα είναι πιθανά. Ακόμα και η αλήθεια. 
Μια αλήθεια απόλυτα κινηματογραφική, η οποία χτίζεται πάνω σε μια απολαυστική αφηγηματική αυθαιρεσία που περιλαμβάνει κοινωνική κριτική, σουρεαλιστικά ιντερμέδια, φιλοσοφικά τσιτάτα, πολιτικά ανορθόδοξο χιούμορ, ψυχαναλυτικά και μεταφυσικά σύμβολα, αλλά και μια σειρά από μικρά θαύματα που μας ταξιδεύουν από το σύμπαν του Λουίς Μπουνιουέλ και του Φεντερίκο Φελίνι σε εκείνο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Ο Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι αντί να μας αφηγηθεί μια βιογραφία σε πρώτο πρόσωπο, χρησιμοποιεί το πρόσωπο του πατέρα του ως αντίβαρο των παιδικών του χρόνων και όσων επιτευγμάτων κατάφερε ο ίδιος στον χώρο της τέχνης. Κριτικό όσο λίγες ταινίες του, μιλάει για την οικονομική κρίση, την κρίση αξιών, το θέατρο του παραλόγου στην καθημερινότητα μας αλλά και τις πληγές στις πολιτικές ιδεολογίες. Μέσα από τον "χορό της πραγματικότητας", με άνεση επαγγελματία χορευτή και σε ρόλο "καβαλιέρου", οδηγεί το κοινό σε όσα θυμάται αλληγορικά το μυαλό του από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ένα Φελινικό δημιούργημα που η αλήθεια και το ψέμα, το όνειρο και η πραγματικότητα, η ιστορία και οι παραφράσεις της, η λογική και το παράλογο γίνονται ένα.

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2019

Κυριακή 03/03 στις 20:00 - Miss Violence

  Miss Violence
Σκηνοθεσία:Αλέξανδρος Αβρανάς
Έτος: 2013
Διάρκεια: 99'

Ταινία για τη βία στην οικογένεια -μικρογραφία κοινωνίας- και την καταστροφικότητα της τυραννίας-υποταγής.
Ω! Δεσποινίς μου Ουτοπία, δεν έχει εδώ άλλες καρδιές να κάψεις

"Αθήνα 2013. Κάπου κοντά στο κέντρο της πόλης. Χρωματιστές πολυκατοικίες δημιουργούν έναν γκρίζο κόσμο. Η ησυχία μιας αφόρητης καθημερινής ρουτίνας διακόπτεται από την αυτοκτονία ενός 11χρονου κοριτσιού.  Τι είναι αυτό που οδηγεί ένα παιδί στην απόφαση ότι δε θέλει πια να ζει; Και γιατί κανείς - γειτονιά, σχολείο - δε γνώριζε τι συνέβαινε; Το κορίτσι αυτό, σαν σύμβολο πολλών σημερινών παιδιών που αναγκάζονται να υποταχθούν στους κανόνες μιας σκληρής κοινωνίας χωρίς ελπίδα, απογυμνώνει και αποκαλύπτει κάθε μορφή δυνατής εκμετάλλευσης και χειρισμού που πραγματοποιείται σε ένα σύστημα, το οποίο κάποιοι ακόμη αποκαλούν οικογένεια. Ο Πατέρας, ως αρχηγός, διατάζει και ορίζει τη λειτουργία της οικογένειας μέσα από τρόπους που δε διαφέρουν πολύ από το χειρισμό της κοινωνίας. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι θύματα. Δεν μπορούν πλέον να λειτουργήσουν με άλλους κανόνες, παρά μόνο με αυτούς με τους οποίους έχουν ανατραφεί"

Αλέξανδρος Αβρανάς

Κατόπιν εορτής όλοι δηλώνουν συγκλονισμένοι!
Η κακοποίηση ως εξουσιαστικό εργαλείο της πατριαρχικής κοινωνίας τιμωρεί, θίγει την αξιοπρέπεια, υποβιβάζει, μεταχειρίζεται τα καταπιεσμένα έμφυλα υποκείμενα. Η ψυχολογική κακοποίηση δρα υπόκωφα καθημερινά παραμερίζοντας τις επιθυμίες και ανάγκες που εκφράζει το άτομο, εξευτελίζοντας και ματαιώνοντας το φύλο. Σε κάθε περίπτωση η ψυχολογική κακοποίηση είναι εξίσου επιζήμια με τη σεξουαλική & σωματική. Επειδή οι κανόνες "εγγράφονται" στην πιο τρυφερή ηλικία από τους γονείς στο περιβάλλον που νιώθει ασφάλεια το παιδί, γίνονται κατευθυντήριοι. Συμπερασματικά, επιβεβαιώνει - υπενθυμίζει τους ρόλους και επανεντάσσει όποιον/α παρεκκλίνει. Στη μεγάλη εικόνα οι θύτες λειτουργούν βοηθητικά στην αναπαραγωγή υπηκόων χρήσιμων στην εύρυθμη λειτουργία ενός κράτους.

Βασικό μουσικό μοτίβο της ταινίας το "Dance Me to the End of Love" του  Leonard Cohen. Λέει ο Leonard Cohen για το τραγούδι «Μάθαμε πως κουαρτέτα βιολιών απ' τους κρατούμενους έπαιζαν αναγκαστικά στα κρεματόρια. Το "Χόρεψέ με μ' ένα καιόμενο βιολί" είναι ακριβώς αυτό το καταβρόχθισμα της ζωής, το τέλος της και το πάθος αυτής της στιγμής». Θα το βρούμε μπροστά μας αυτό το "καταβρόχθισμα της ζωής", αν συνεχίσουμε να θεωρούμε κανονική υπόθεση την όποια φρίκη. 
Trailer :   

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018

Κυριακή 25/11 στις 20:00 - Suburbicon

Suburbicon
Σκηνοθεσία: George Clooney
 Έτος: 2017
Διάρκεια: 95'

Σε βιτριολική σάτιρα πάνω στην αμερικανική κοινωνική, ηθική και πολιτική πραγματικότητα μετατρέπει ο Τζορτζ Κλούνεϊ σενάριο των αδελφών Κοέν.





Το φιλμ καλωσορίζει στο Suburbicon, ένα ηλιόλουστο προάστιο, πρότυπο πραγμάτωσης του αμερικανικού ονείρου, έτος 1959. Μέρος ήσυχο, σύγχρονο, πλούσιο σε ανέσεις και γεμάτο καλοσυνάτους κατοίκους. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που η οικογένεια αφροαμερικανών Mayers θα έρθει να μείνει δίπλα τους, οδηγώντας τους ρατσιστές λευκούς στο να δείξουν πού ακριβώς έχουν γραμμένη την περίφημη φυλετική ενσωμάτωση, την οποία με κόπο και αίμα διεκδικεί το κίνημα για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των μαύρων.  
Ταυτόχρονα,αν και η οικογένεια Λοντζ είναι εκ των ακρογωνιαίων λίθων στην κοινότητα Suburbicon, η ζωή της ανατρέπεται ξαφνικά, όταν μια επίθεση που δέχεται από αγνώστους στο σπίτι τους επιφέρει τον τραγικό θάνατο της μητέρας του μικρού Νίκι.
  • Δράστες υποκριτές, αξιοθρήνητοι χαρακτήρες, άπληστοι και ηλίθιοι, στο αδιέξοδο που επιφυλάσσει για αυτούς το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου.
  • Σενάριο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα ρατσιστικών ταραχών στο Λεβιτάουν της Πενσιλβάνια το 1957
  • Διαπιστώσεις για το μέγεθος της υποκρισίας, του ρατσισμού και της πατριαρχίας (ενδεικτικές οι σκηνές με τον ανδροκρατούμενο όχλο) που χαρακτηρίζει την αμερικανική κοινωνία, ξεκινώντας από το άτομο, περνώντας στην μεταπολεμική πυρηνική οικογένεια και φτάνοντας ως το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Το Suburbicon σκιαγραφεί το νόμιμο παρακράτος που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τον Πόλεμο, με τα προάστια που ξεφύτρωσαν σαν δηλητηριώδη μανιτάρια & ισοπέδωσαν τη μεσαία τάξη, αφού στην κοιλιά τους έβραζαν οι κοινωνικές διακρίσεις & από τα σπλάχνα τους εξερράγησαν οι διαφορές. Άσχετα αν οι ιστορικές συμπλοκές πραγματοποιήθηκαν στα μητροπολιτικά κέντρα


Surbubicon 1959,
Charlottesville 2017,
Γλάδστωνος 2018,
δεν απέχουν  δα