Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

Κυριακή 11 Ιανουαρίου στις 8.00 μ.μ.: Cheap Thrills


Δυο φίλοι από τα παλιά συναντιούνται τυχαία μετά από χρόνια κα αντιλαμβάνονται πως η φτώχεια αποτελεί το νέο κοινό τους στοιχείο, μέχρι την στιγμή που ένα ζευγάρι αρχίσει να τους προκαλεί σε ένα σωρό περίεργα στοιχήματα και καπρίτσια με το αζημίωτο. Μια ταινία που αναπαριστά με ιδιαίτερη σκληρότητα αλλά και στιγμές μαύρης κωμωδίας την ταξική ανισότητα στην κοινωνία των ΗΠΑ, καθώς και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που προκαλεί η κατάρρευση του μύθου του αμερικάνικου ονείρου.

Του Ε.L. Katz (2014)

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

Κυριακή 4 Ιανουαρίου στις 8.00 μ.μ.: Δύο Μέρες, Μία Νύχτα



Κυριακή 4 Ιανουαρίου στις 8.00 μ.μ.

Δύο Μέρες, Μία Νύχτα / Deux Jours, Une Nuit των Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν

Παίζουν:  Μαριόν Κοτιγιάρ, Φαμπρίτσιο Ροντζιόνε  
Βέλγιο, Ιταλία, Γαλλία, Έγχρωμο, 2014, 95'

Σε αυτήν την ταινία του 2014, η Sandra επιστρέφει στη δουλειά ύστερα από την μάχη της με καταθλιπτική κρίση για να ανακαλύψει ότι πρέπει να απολυθεί για να μπορέσουν οι συνάδελφοί της να λάβουν το bonus τους. Σύμφωνα με τη διοίκηση, η μόνη ελπίδα να ξανακερδίσει η Σάντρα τη θέση εργασίας στο εργοστάσιο είναι να πείσει τους συναδέλφους να αρνηθούν αυτά τα μπόνους. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, του Σαββατοκύριακου καλείται να πείσει κάθε συνάδελφο ξεχωριστά προκειμένου να κερδίσει την πλειοψηφία των ψήφων υπέρ της παραμονής της στην επαναληπτική ψηφοφορία της Δευτέρας.

Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014

Προβολή ταινίας και συζήτηση (Κυριακή 28/12, 20.00)


Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014 στις 8.00μ.μ. Προβολή ταινίας και συζήτηση.

Τα παιδιά της Άρνα (Arna’s Children), του Juliano Mer-Khamis και Danniel Danniel,
2004, 85’, ντοκιμαντέρ, πολιτική

Μια συγκλονιστική ταινία, με μια ισραηλινή, την Arna Mer-Khamis (πολιτική ακτιβίστρια παντρεμένη με τον Άραβα Σαλίμπα Χαμίς), να στήνει ένα θεατρικό εργαστήρι στη Τζενίν, με μαθητές μικρούς Παλαιστίνιους. Η κατοχή, όμως, θα καταστρέψει τις προσπάθειές της, ο ισραηλινός στρατός θα κατεδαφίσει το ίδιο το σπίτι που στέγαζε το θέατρο, οι δε μαθητές της στο ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα θα πάρουν ενεργά στην αντίσταση με σκληρό τίμημα.

Ο Juliano Mer-Khamis, Ισραηλινός ακτιβιστής με έντονη πολιτική δράση υπέρ των Παλαιστινίων, ηθοποιός και σκηνοθέτης, μετά την ισοπέδωση της Τζενίν από τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις επιστρέφει για να συνεχίσει το έργο της μητέρας του. Το 2004 γυρίζει την ταινία “Τα Παιδιά της Άρνα” και το 2006 συστήνει το “θέατρο της ελευθερίας”, ένα αυτοοργανωμένο θέατρο, που προσέφερε στους νεαρούς κατοίκους του καταυλισμού παραστάσεις και θεατρικά εργαστήρια ή κινηματογραφικά σεμινάρια, αλλά και την πρώτη δραματική σχολή στην Παλαιστίνη. Στις 4 Απριλίου 2011 δολοφονείται μπροστά στο θέατρο.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με μέλος του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό “Ιντιφάντα”.

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014

Ματωμένη Κυριακή (Κυριακή 14 Δεκεμβρίου στις 8.00 μ.μ.)


Κυριακή 14 Δεκεμβρίου στις 8.00 μ.μ.

Ματωμένη Κυριακή (Bloody Sunday). Σκηνοθεσία-σενάριο: Paul Greengrass.

Παίζουν: James Nesbitt, Nicholas Farrell, Tim Pigott-Smith, Allan Gildea. Βρετανία/Ιρλανδία, 2002, 107’, πολιτική.

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 1972. Η ειρηνική πορεία χιλιάδων κατοίκων της κωμόπολης Derry της Βόρειας Ιρλανδίας, που διοργάνωσε η Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Βόρειας Ιρλανδίας δέχεται τα πυρά του 1ου Τάγματος του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών. Όλοι τους ήταν άοπλοι πολίτες που έπαιρναν μέρος σε διαδήλωση ενάντια στη βρετανική κατοχή και σε ένα νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι συλλήψεις υπόπτων θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον οποιονδήποτε στη φυλακή χωρίς να προηγηθεί δίκη. Ο τραγικός απολογισμός της εντολής των επικεφαλής, “ να καθαριστεί το Derry από τους χούλιγκανς” ,είναι δεκατρείς νεκροί και δεκατέσσερις βαριά τραυματισμένοι (ο ένας υποκύπτει στα τραύματά του μετά από τέσσερις μήνες). Έξι από τους νεκρούς είναι ανήλικοι. Πέντε πυροβολούνται στην πλάτη.

Τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα, στις 15 Ιουνίου 2010, μετά από ενδελεχή έρευνα υπό την εποπτεία του πρώην δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου, Λόρδου Σεβίλ του Νιούντιγκεϊτ (Έκθεση Σεβίλ), δημοσιοποιείται το επίσημο πόρισμα για τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής. Σύμφωνα με την Έκθεση, κανένα από τα θύματα δεν έφερε την παραμικρή ευθύνη, δε συνιστούσε απειλή ή έκανε κάτι που θα δικαιολογούσε τους πυροβολισμούς, ενώ κάποια από αυτά και τους τραυματίες έφευγαν ή βοηθούσαν άλλους τραυματίες την ώρα των πυροβολισμών. Ο στρατός ήταν αυτός που άνοιξε πυρ απροειδοποίητα και χωρίς να υπάρχει πριν κάποια πράξη εναντίον του. Κάποιοι από τους στρατιώτες δήλωσαν ψέματα σχετικά με τα γεγονότα.

Με οδηγό τις μαρτυρίες στρατιωτών και διαδηλωτών, που υπάρχουν στο βιβλίο του Ντον Μιούλαν (Don Mullan "Eyewitness Bloody Sunday", 1997), ο Πολ Γκρίνγκρας επιλέγει τη φόρμα του ντοκιμαντέρ και με κοφτά πλάνα εικονογραφεί τα γεγονότα εκείνης της Κυριακής, από τα ξημερώματα ως τα μεσάνυχτα, αναδομώντας με όλες τις λεπτομέρειες τον άξονα της τραγωδίας τόσο από την πλευρά των διαδηλωτών - με έμφαση στις ενέργειες, αλλά και στην προσωπικότητα του αρχηγού τους, Αϊβαν Κούπερ,- όσο και των βρετανών στρατιωτών. Η ρεαλιστική φωτογραφία, τα σκηνικά και το μοντάζ αφήνουν την εντύπωση ότι το φιλμ που παρακολουθούμε γυρίστηκε στο Derry την ίδια ακριβώς ημέρα που έλαβε χώρα το γεγονός. Ο Πολ Γκρίνγκρας τελειώνει την ταινία του προφητικά, βάζοντας τον ήρωά του, τον ειρηνιστή βουλευτή Αϊβαν Κούπερ, να λέει “Θα θερίσετε τον άνεμο”, ενώ νεαροί Ιρλανδοί μαζεύονται έξω από κάποιο αρχηγείο του IRA για να πάρουν όπλα. 

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014

Κυριακή 30 Νοεμβρίου στις 8.00 μ.μ.: Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΓΑΜΟΣ


Κυριακή 30 Νοεμβρίου στις 8.00 μ.μ.

Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΓΑΜΟΣ NUNTA MUTA / SILENT WEDDING του Horatiu Malaele


Παίζουν: Meda Victor, Alexandru Potocean, Valentin Teodosiu

Μουσική: Alexandru Andries

Ρουμανία, Λουξεμβούργο, 2008, 87΄, κωμωδία, δράμα


Ένα ζευγάρι ετοιμάζεται να παντρευτεί. Όλο το χωριό συμμετέχει στις προετοιμασίες για το μεγάλο γλέντι, στο οποίο είναι όλοι καλεσμένοι. Ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά τους μια πομπή οχημάτων του ρωσικού στρατού που τους ανακοινώνει πως ο Στάλιν πέθανε. Κηρύσσεται εθνικό πένθος και ο επικεφαλής του στρατιωτικού αποσπάσματος τους απαγορεύει να γλεντήσουν. Αυτοί όμως αποφασίζουν ότι τίποτα δε θα διακόψει τη χαρά τους και αποφασίζουν να γιορτάσουν το γάμο στα μουγκά. Το όλο χρονικό μας αποκαλύπτεται ως ένα μεγάλο φλας μπακ, καθώς ένα κινηματογραφικό συνεργείο, δεκαετίες αργότερα, επιχειρεί μια ιστορική διερεύνηση του τι συνέβη σ’ αυτό το χωριό.

Πολιτική σάτιρα, ηθογραφία, μαγικός ρεαλισμός, βουβό σινεμά και κωμωδία, θυμίζοντας το ανατρεπτικό χιούμορ του Κουστουρίτσα και τον κυνισμό του Μιχάλκοφ, ο Σιωπηλός Γάμος είναι μια ταινία, μοντέρνα και “παλιομοδίτικη”, κωμική και δραματική με θέμα τον τραγικό, ανώνυμο άνθρωπο της ιστορίας. Μπορούμε να τη δούμε σαν μια διαχρονική καταγγελία ενάντια σε κάθε είδους προπαγάνδα, εκείνων που δε σέβονται την ατομική και συλλογική συνείδηση ενός λαού.

Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2014

Κυριακή 23/11: ''Με λένε Ερνέστο'' στις 20:00


Με λένε Ερνέστο (Infancia clandestina)

Μια ταινία του Αργεντίνου σκηνοθέτη Benjamín Ávila με τους: Natalia Oreiro, Ernesto Alterio, César Troncoso, Cristina Banegas, Teo Gutiérrez Moreno/ Έγχρωμη/ 110΄/ Παραγωγή: Αργεντινή, Ισπανία, Βραζιλία (2012).

Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο δωδεκάχρονος Χουάν (πήρε το όνομά του από τον Περόν) που επιστρέφει το 1979 με τους γονείς του, Κριστίνα και Οράτσιο, από την Κούβα. Η οικογένεια είχε αυτοεξοριστεί όταν ο δικτάτορας της Αργεντινής Χόρχε Βιντέλα, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με μια από τις πιο αιματηρές χούντες στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, κατέλαβε την εξουσία, μετά το θάνατο του προέδρου Περόν, το 1976. Η επιστροφή στην Αργεντινή για τους ΄΄Μοντενερος΄΄ σηματοδοτεί τη συνέχιση του αγώνα με όλα τα μέσα ενάντια στη χούντα του στρατηγού Βιντέλα. Το πέρασμα στην παρανομία σημαίνει για το δωδεκάχρονο αγόρι πλήρη αλλαγή ταυτότητας, με άλλο όνομα, άλλη ημερομηνία γέννησης, μια καινούργια ζωή. Προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και να καταλάβει την πολιτική κατάσταση, κρυφακούει τις συναντήσεις των γονιών και του θείου του με συντρόφους, καθώς περνούν λαθραία όπλα και αποχαιρετούν όσους συναγωνιστές σκοτώνονται στον αγώνα. Παράλληλα με την ένταση και την αγωνία που ζει ο Χουάν/Ερνέστο ερωτεύεται στο σχολείο την αδερφή του συμμαθητή του Μαρία και θέλει να φύγει μαζί της μακριά. 
Οι εντάσεις της διπλής ζωής του παιδιού, η λεπτομερής αποτύπωση των αντιθετικών συναισθημάτων, η τρυφερότητα της παιδικής ηλικίας και η απότομη ενηλικίωση, οδηγούν στην κορύφωση της ταινίας, λίγο πριν το τέλος και την καθιστούν εξαιρετικά υποβλητική και μαγική.

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014

Κυριακή 16/11: Φράουλες και αίμα στις 20:00



Έγχρωμη αμερικάνικη, 109΄, 1970, του Stuart Hagmann με τους Bruce Davison, Kim Darby, Bud Cort, Murray MacLeod, Tom Foral. Επιπλέον συντελεστές: Ian Freebairn-Smith, Buffy Sainte-Marie, Neil Young
       
 “Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν κιόλας πως το ξέρουν. Είμαστε, λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι δύσκολο να πω τι ακριβώς είμαστε. Αλλά δεν έχουμε μύξες. Εκείνο που έχουμε είναι φόβος κι ελπίδα. Ή μεταπτώσεις, καθώς λένε...”. Απόσπασμα από το βιβλίο-ντοκουμέντο του 19χρονου τότε Αμερικανού φοιτητή καταληψία James S. Kunen “Φράουλες και αίμα” (The Strawberry Statement, 1969).
       
 H ταινία “Φράουλες και αίμα”, βασισμένη στα γεγονότα, θα θυμίζει για πάντα το Berkley. Κλασσική ταινία της αντικουλτούρας της γενιάς του ’60, βασισμένη στο βιβλίο του φοιτητή James Simon Kunen, στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες του ως φοιτητής από τα πραγματικά γεγονότα της εξέγερσης των φοιτητών την περίοδο 1966-’68 στο Πανεπιστήμιο της Columbia στη Νέα Υόρκη. Έμφαση δίνεται στα γεγονότα του Απριλίου 1968 όταν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές κατέλαβαν το πανεπιστήμιο, εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA μαζί με την εναντίωσή τους για όλα τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα που καθόρισαν τη δεκαετία του ’60. Παλεύουν ενάντια στην υποστήριξη της πρυτανείας στον πόλεμο του Βιετνάμ, στα κέντρα κατάταξης στο στρατό που λειτουργούν στο εσωτερικό του πανεπιστημίου και στις φυλετικές διακρίσεις, ενώ κύριο πεδίο δράσης τους γίνεται ο αγώνας ενάντια στο σύστημα και το ρόλο της εκπαίδευσης. H αναταραχή διαρκεί δύο μήνες και διαλύεται βίαια από την αστυνομία και την εθνοφυλακή. Το 1968 το πανεπιστήμιο του Berkley στο Σαν Φρανσίσκο γιορτάζει τα 100 χρόνια του. Το Μάη, έπειτα από πορεία συμπαράστασης στους γάλλους φοιτητές, καταλαμβάνεται με αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά αιτήματα. Στην κατάληψη συμμετέχουν ο «Σύνδεσμος για τη σεξουαλική ελευθερία» και στελέχη της οργάνωσης των μαύρων “Black Power”. Στις 15 Mαΐου οι φοιτητές συγκρούονται με την αστυνομία, που πυροβολεί εναντίον του άοπλου πλήθους. Τραυματίζονται 100 περίπου καταληψίες.
       Ο Φιλανδός Stuart Hagmann δουλεύει με ερασιτέχνες ηθοποιούς, παρεμβάλλει μουσικά ιντερλούδια, αφηγείται, σαν να μιλά για την πιο γνωστή και αυτονόητη κι όμως την πιο σοβαρή ιστορία του κόσμου. Θα μείνει αξέχαστη η τελευταία σκηνή με τους φοιτητές να τραγουδάνε το “Give peace a chance”, καθισμένοι στο γυμναστήριο και τους μπάτσους να τους τραβολογάνε. Η ταινία είναι παραγωγή του 1970, περίοδο της χούντας στην Ελλάδα. Πρόλαβε και προβλήθηκε 3 μέρες πριν την πάρουν είδηση και την απαγορέψουν!! Τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών της δεκαετίας του ’60 (John Lennon, Crosby, Stills, Nash & Young, Buffy Sainte-Marie, Thunderclap Newman, Richard Strauss, Neil Young, Ian Freebairn-Smith) ακούγονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ο τίτλος της ταινίας και του βιβλίου προέρχεται από την απαξιωτική δήλωση ενός εκ των ακαδημαϊκών του Columbia, του καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Herbert L. Deane, σχετικά με τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του πανεπιστημίου: “Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!”, ανακοίνωσε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.