Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ντοκιμαντέρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ντοκιμαντέρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2017

Δευτέρα 13/2, 20.00 - προβολή ντοκιμαντέρ: Άλλος δρόμος δεν υπήρχε


"Αλλος δρόμος δεν υπήρχε"

σκην.: Σταύρος Ψυλλάκης

2009    87'

Η ιστορία εν συντομία…

22 Ιουνίου 1962. Ένα μικρό κότερο αναχωρεί από τη Γλυφάδα με προορισμό την περιοχή του Οτράντο, στη Νότια Ιταλία. Ενας γέρος ναυτικός και ο γιός του φυγαδεύουν παράνομα 4 άνδρες και 2 γυναίκες.

Οι παράνομοι, επικηρυγμένοι, αντάρτες Νίκος Κοκοβλής, Παγώνα Κοκοβλή (αδερφή του Νίκου), Αργυρώ Πολυχρονάκη, Σταμάτης Μαριόλης, Γιάννης Λιονάκης και Κωστής Λιονάκης (αδερφός του Γιάννη), αφού κρύβονταν για 15 περίπου χρόνια στο Νομό Χανίων, στη Δυτική Κρήτη, έφευγαν από την Ελλάδα με εντολή του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η αναχώρησή τους, ήταν ο ελληνικός επίλογος μιας απίστευτης προσπάθειας επιβίωσης, σε μια πολύ μοναχική διαδρομή που ξεκινούσε με το τέλος του Εμφυλίου στην Κρήτη.

Στην Κρήτη ο Εμφύλιος πόλεμος άρχισε τον Απρίλιο του ’47, ένα χρόνο σχεδόν αργότερα από τη υπόλοιπη Ελλάδα και τέλειωσε ένα χρόνο νωρίτερα από τη συντριβή των ανταρτών στο Γράμμο (’49).

Στην Ανατολική Κρήτη, η εξολόθρευση των ανταρτών έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στη Δυτική Κρήτη, την άνοιξη του 48, γύρω στους 300 αντάρτες, με 13 γυναίκες ανάμεσα τους, συγκεντρώθηκαν στην ελεύθερη περιοχή του Ομαλού. Το μέλλον τους κρίθηκε στη μάχη της Σαμαριάς, τον Ιούνιο του ’48.

Από τη μάχη της Σαμαριάς γλύτωσαν περίπου 100 αντάρτες. Ένα χρόνο μετά, είχαν μείνει καμιά 40αριά, σε όλες τις επαρχίες του Ν. Χανίων. Διασκορπισμένοι και ακέφαλοι, κρύβονταν κυρίως στα Λευκά Ορη, τις Μαδάρες, όπως τα αποκαλούν οι ντόπιοι. Όταν καταφέρνουν να συγκεντρωθούν, τον Απρίλιο του ’49 στις Χώσες, τη θέση των σκοτωμένων αρχηγών, Τσιτήλου και Μακρυδάκη, παίρνουν η Βαγγελιώ Κλάδου και ο Νίκος Κοκοβλής.

Τέλος Αυγούστου του ’49. Ήττα του Δημοκρατικού Στρατού. Όσοι αντάρτες επέζησαν και δεν αιχμαλωτίστηκαν υποχωρούν στις γειτονικές Λαϊκές Δημοκρατίες. Όμως από την Κρήτη δεν μπορούν να φύγουν. Εγκλωβισμένοι στα Λευκά Όρη, οι αντάρτες που έχουν απομείνει, κρύβονται σε απόκρημνες σπηλιές, σε καταφύγια, σε δύσβατα μέρη. Ο ένας μετά τον άλλο σκοτώνονται ή συλλαμβάνονται.

Γύρω στο ’50 έχουν μείνει 14. Ανάμεσα τους και τα βασικά πρόσωπα της ταινίας μας, οι 6 αντάρτες που διέφυγαν το ’62 στην Ιταλία. Για να επιβιώσουν διασκορπίζονται. Ο Νίκος Κοκοβλής και η Αργυρώ Πολυχρονάκη, από τις σπηλιές του Αποκόρωνα όπου κρύβονταν αρχικά, θα περάσουν με βάρκα απέναντι, στη χερσόνησο του Ακρωτηρίου. Στόχος τους η ευκολότερη πρόσβαση στην πόλη των Χανίων και η ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων.

Εδώ, θα βρουν ασφαλή κρυψώνα, στον Κυριάκο Στρατηγάκη, έναν ντόπιο χωρικό που ζει με τη γυναίκα του Γεωργία και τα 3 ανήλικα παιδιά τους στο χωριόΠλακούρες. Είναι πρόσωπο απολύτου εμπιστοσύνης και θα δεχτεί να τους φιλοξενήσει για λίγες ημέρες στο στάβλο του, τον Τρουλίτη. Σιγά, σιγά ο στάβλος και ο γειτονικός βόθρος, θα μετατραπούν από τον Κυριάκο και τη Γεωργία σε απρόσιτη κρυψώνα και οι λίγες ημέρες φιλοξενίας θα γίνουν τελικά 12 ολόκληρα χρόνια σε συνθήκες τρομακτικής δυσκολίας και κινδύνων. Με βάση αυτή την κρυψώνα ο Νίκος και η Αργυρώ θα ξεκινήσουν τις επαφές τους στην πόλη των Χανίων και την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων.

Ο Γιάννης Λιονάκης, η μετέπειτα γυναίκα του Παγώνα Κοκοβλή (αδερφή του Νίκου) και ο αδερφός του Κωστής Λιονάκης, θα παραμείνουν στις σπηλιές του Αποκόρωνα, αλλά και σε άλλα καταφύγια της περιοχής, δημιουργώντας και αυτοί τον παράνομο μηχανισμό τους και κάνοντας πολιτική δουλειά με τον κόσμο της επαρχίας.

Ο Σταμάτης Μαριόλης θα καταφύγει στην Κίσαμο όπου με αφετηρία τα Παλιά Ρούματα, έκανε πολιτική δουλειά σε όλη την επαρχία, ανασυγκροτώντας τις παράνομες κομματικές οργανώσεις.

Το κυνήγι των παρανόμων συνεχίζεται αμείωτα όλη τη δεκαετία του 50. Το 1958 έχουν μείνει 8. Οι υπόλοιποι έχουν σκοτωθεί ή συλληφθεί. Η ΕΔΑ, γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση και οι παράνομοι παίρνουν εντολή από το Κόμμα, να φύγουν στο εξωτερικό. Οι 6 από αυτούς θα μεταβούν σταδιακά στην Αθήνα και από εκεί θα οργανώσουν τη διαφυγή τους αρχικά στην Ιταλία.

Πίσω τους, στην Κρήτη, έμεναν 2 ακόμα αντάρτες από την ίδια κάποτε αρχική ομάδα : ο Γιώργης Τζομπανάκης και ο Σπύρος Μπλαζάκης. Δεν ακολούθησαν. Μένουν και κρύβονται. Θα εμφανιστούν το 75, μετά τη μεταπολίτευση, αφού αμνηστευθούν ….

Οι 6 παράνομοι αναχωρούν το 1962, από τη Γλυφάδα. Από εδώ, με τη βοήθεια Ιταλών συντρόφων, διέφυγαν στη Βουδαπέστη και από εκεί, έφτασαν στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης όπου έμειναν 14 χρόνια. Εδώ απέκτησαν τα παιδιά τους, σπούδασαν, εργάστηκαν, διαφώνησαν με το επίσημο Κόμμα το 1968 και πλήρωσαν ακριβά τις συνέπειες των απόψεων τους. Επαναπατρίστηκαν όλοι τους το 1976, διαγραμμένοι από το Κόμμα.

Η ταινία ντοκιμαντέρ ξεκίνησε, με αφορμή το βιβλίο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή, που ένα μέρος του περιγράφει τα παραπάνω γεγονότα, αλλά το ίδιο το βιβλίο εκτείνεται χρονολογικά σε πολύ μεγαλύτερη περίοδο.

Εμείς εστιάζουμε το ενδιαφέρον μας και παρακολουθούμε τη διαδρομή των 6 παράνομων ανταρτών μόνο για τη χρονική περίοδο από τη μάχη της Σαμαριάς (1948) έως την αναχώρηση τους στην Ιταλία ( 1962). Οι 3 απ΄αυτούς ζουν (Νίκος & Αργυρώ Κοκοβλή, και Γιάννης Λιονάκης) και αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ.

Η ταινία διερευνά το «θαύμα» της αντοχής των τσακισμένων υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού, μετά τον Εμφύλιο, στη Δ. Κρήτη και την αυτοθυσία των απλών ανθρώπων που τους τροφοδοτούσαν και τους έκρυβαν τόσα χρόνια.

Πώς και γιατί «οι πρωταγωνιστές» άντεξαν αυτά τα βάσανα, κυνηγημένοι από πολυάριθμους, πάνοπλους και φανατισμένους κυνηγούς, μέσα στις σπηλιές των βουνών και της θάλασσας, στους στάβλους, στους βόθρους, σε κρύπτες κάτω από τα θεμέλια των σπιτιών, νηστικοί και διψασμένοι, γυμνοί και ξυπόλυτοι, παγωμένοι και άρρωστοι ;

Πώς και γιατί, ενώ όλα τα σκιάζει η φοβέρα, οι «αφανείς», οι απλοί άνθρωποι, άνοιγαν μαζί με τη ψυχή τους και τα σπίτια τους για να δεχτούν τους κυνηγημένους, να τους κρύψουν, να τους ταΐσουν και να τους βοηθήσουν στον αγώνα ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν την ταινία.


Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014

Προβολή ταινίας και συζήτηση (Κυριακή 28/12, 20.00)


Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014 στις 8.00μ.μ. Προβολή ταινίας και συζήτηση.

Τα παιδιά της Άρνα (Arna’s Children), του Juliano Mer-Khamis και Danniel Danniel,
2004, 85’, ντοκιμαντέρ, πολιτική

Μια συγκλονιστική ταινία, με μια ισραηλινή, την Arna Mer-Khamis (πολιτική ακτιβίστρια παντρεμένη με τον Άραβα Σαλίμπα Χαμίς), να στήνει ένα θεατρικό εργαστήρι στη Τζενίν, με μαθητές μικρούς Παλαιστίνιους. Η κατοχή, όμως, θα καταστρέψει τις προσπάθειές της, ο ισραηλινός στρατός θα κατεδαφίσει το ίδιο το σπίτι που στέγαζε το θέατρο, οι δε μαθητές της στο ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα θα πάρουν ενεργά στην αντίσταση με σκληρό τίμημα.

Ο Juliano Mer-Khamis, Ισραηλινός ακτιβιστής με έντονη πολιτική δράση υπέρ των Παλαιστινίων, ηθοποιός και σκηνοθέτης, μετά την ισοπέδωση της Τζενίν από τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις επιστρέφει για να συνεχίσει το έργο της μητέρας του. Το 2004 γυρίζει την ταινία “Τα Παιδιά της Άρνα” και το 2006 συστήνει το “θέατρο της ελευθερίας”, ένα αυτοοργανωμένο θέατρο, που προσέφερε στους νεαρούς κατοίκους του καταυλισμού παραστάσεις και θεατρικά εργαστήρια ή κινηματογραφικά σεμινάρια, αλλά και την πρώτη δραματική σχολή στην Παλαιστίνη. Στις 4 Απριλίου 2011 δολοφονείται μπροστά στο θέατρο.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με μέλος του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό “Ιντιφάντα”.

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Kυριακή 9/11: Tlatelolco στις 20:00



"...Η αναταραχή πυροδοτήθηκε το καλοκαίρι του 1968, εξαιτίας της βίαιης επέμβασης των δυνάμεων ασφαλείας στους χώρους του πανεπιστημίου. H ένταση κλιμακώθηκε προς το τέλος του καλοκαιριού και το Σεπτέμβριο μέσα από μεγάλες διαδηλώσεις. Τα αιτήματα των διαδηλωτών διευρύνθηκαν από την αρχική καταδίκη της κρατικής βίας σε μια σειρά αιτημάτων που αφορούσαν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, τα χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος, αλλά και την εναντίωση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να αναδείξει μέσω των ολυμπιακών αγώνων μια εικόνα για το Μεξικό, η οποία δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική κατάσταση της χώρας. Πραγματικά, οι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις λίγες μόνο εβδομάδες πριν την έναρξη των Αγώνων (5-27 Οκτωβρίου), δηλαδή παρουσία πολυάριθμων δημοσιογράφων, φαίνονταν να μεταδίδουν μια διαφορετική εικόνα για το Μεξικό από εκείνη που επιθυμούσε η κυβέρνηση.

Ο τερματισμός των διαδηλώσεων "επιτεύχθηκε" στις 2 Οκτωβρίου, τρεις μόνο ημέρες πριν την έναρξη των Αγώνων, με την ένοπλη επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας για τη διάλυση της διαδήλωσης εκείνης της ημέρας. Επρόκειτο για επιχείρηση στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και ελικόπτερα. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 300 διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους, εκατοντάδες τραυματίστηκαν και αρκετές χιλιάδες συνελήφθησαν. Η σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών ή η σφαγή στην Tlatelolco, όπως έμεινε γνωστό το περιστατικό αυτό, διήρκεσε τέσσερις περίπου ώρες. Η βιαιότητα της επέμβασης, μάρτυρας της οποίας υπήρξε η πλειονότητα των απεσταλμένων Τύπου στην πόλη του Μεξικού στιγμάτισε τους Αγώνες και τη μεξικανική κυβέρνηση. Μάλιστα, σε έκτακτη σύνοδο της ΔΟΕ που πραγματοποιήθηκε την επομένη, η πρόταση για ματαίωση των Αγώνων απορρίφθηκε με διαφορά μόλις μιας ψήφου..."

από http://black-tracker.blogspot.gr/2007/07/tlatelolco-vhsrip.html

Τρίτη 20 Μαΐου 2014

Κυριακή 25/5: Πεθαίνοντας στα 30 (αφιέρωμα στο Γαλλικό Μάη)


Αφιέρωμα στο γαλλικό Μάη.

Κυριακή 25 Μαΐου, στις 8:00μ.μ. Προβολή ταινίας:

Πεθαίνοντας στα 30/ Mourir à 30 ans

Σκηνοθεσία, σενάριο Ρομάν Γκουπίλ. Ντοκιμαντέρ, 95’, Γαλλία, 1982.

Ο Ρομάν Γκουπίλ, 16 ετών το 1968, φοιτά στο λύκειο Κοντορσέ, ασχολείται ερασιτεχνικά με τον κινηματογράφο και παράλληλα έχει ενεργή συμμετοχή στο μαθητικό-φοιτητικό κίνημα τις παραμονές του γαλλικού Μάη. Κολλητός, λίγο μεγαλύτερος και “καθοδηγητής” του ο Μισέλ Ρεκανατί. Ο Μισέλ ηγέτης του μαθητικού κινήματος το Μάη του '68 και στη συνέχεια επικεφαλής των "ομάδων περιφρούρησης" της τροτσκιστικής Επαναστατικής Κομμουνιστικής Νεολαίας (JCR), είναι ένας από τους πρώτους που στις 22 του Μάρτη καταλαμβάνουν τη γραμματεία της Ναντέρ και στη συνέχεια, δίνει το παρόν σε όλες τις αποφασιστικές στιγμές του Μάη. Στην κατάληψη του πανεπιστημίου της Σορβόννης, τα οδοφράγματα του Καρτιέ Λατέν, τις γενικές απεργίες, τα συλλαλητήρια, τις θυελλώδεις ομιλίες στο Οντεόν. Ο Ρομάν Γκουπίλ βρίσκεται στο πλευρό του, με μια οχτάρα κάμερα στο χέρι, ζώντας μαζί του τις 34 ημέρες που διαρκεί η εξέγερση. Μετά το Μάη, οι δρόμοι τους χωρίζουν. Ο μεν Ρομάν ακολουθεί καριέρα στο κινηματογράφο, ο δε Μισέλ παραμένει ένας οπαδός της «διαρκούς εξέγερσης».

Δέκα χρόνια αργότερα μετά την καταστροφή του οράματός του, ο Μισέλ Ρεκανατί, όταν συνειδητοποιεί την ήττα, αρνείται να συμβιβαστεί και να ενταχτεί στο «σύστημα» προτιμώντας να δώσει τέλος στη ζωή του πριν κλείσει τα 30, το 1978… Τέσσερα χρόνια μετά, ο παλιός του φίλος τιμά τη μνήμη του και συνάμα τον ίδιο το Μάη με την ταινία “Πεθαίνοντας στα 30”. Το φιλμ του Γκουπίλ από τη μια καταγράφει ”από πρώτο χέρι” τις στιγμές της εξέγερσης, από την άλλη εστιάζει στο πρόσωπο του Μισέλ, τόσο του επαναστάτη που στέκει ανυποχώρητος, όσο και του ευαίσθητου νεαρού που κουβαλάει τραύματα από την παιδική του ηλικία. Το φιλμ του Γκουπίλ δε βγάζει κανένα είδος επίπλαστης νοσταλγίας. Δε δοξάζει τον Μάη, ούτε τον αποδομεί. Δεν έχει κανέναν ηρωικό τόνο. Βλέπει την όλη κατάσταση περισσότερο σαν ταινία ενηλικίωσης, παρά σαν φλογισμένα γεγονότα. Δεν είναι μια αναπόληση των “παλιών καλών καιρών”, αλλά μια επιστολή στο παρελθόν γεμάτη φρεσκάδα και χιούμορ. Είναι μια μοναδική μαρτυρία “από τα μέσα” για όλους αυτούς που προτίμησαν “να καούν παρά να σκουριάσουν”, γι’ αυτούς που πραγματικά πλήρωσαν το τίμημα της ουτοπίας, αυτούς που πίστεψαν σχεδόν παθολογικά στη δυνατότητα ενός καλύτερου κόσμου.

Τα γεγονότα του Μάη του 1968

2 Μαΐου: Το πανεπιστήμιο της Ναντέρ, στα περίχωρα του Παρισιού, μετά από μήνες συγκρούσεων, κλείνει με λοκ άουτ από τη διεύθυνσή του.

3 Μαΐου: Συνάντηση των σπουδαστών στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης για να διαμαρτυρηθούν για το κλείσιμο και την αποβολή φοιτητών της Ναντέρ.

6 Μαΐου: Κάλεσμα σε πορεία για την εισβολή της αστυνομίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Πορεία 20.000 φοιτητών και καθηγητών στη Σορβόνη, η οποία παραμένει κλειστή από την αστυνομία. Ακολουθούν οδομαχίες, πρόχειρα οδοφράγματα. Εκατοντάδες φοιτητές συλλαμβάνονται. Στις κινητοποιήσεις μπαίνουν και οι μαθητές.

7 Μαΐου: Μαθητές, φοιτητές, εργάτες συγκεντρώνονται στην Αψίδα του Θριάμβου απαιτώντας: την απόσυρση όλων των ποινικών κατηγοριών εναντίον των συλληφθέντων, την απόσυρση της αστυνομίας και το άνοιγμα των Πανεπιστημίων της Ναντέρ και της Σορβόνης.

10 και 11 Μαΐου: Ένα τεράστιο πλήθος μαζεύεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Η αστυνομία τους εμποδίζει να διασχίσουν το ποτάμι. Στήνονται οδοφράγματα. Η αστυνομία επιτίθεται με σκληρότητα. Εκατοντάδες τραυματισμοί και συλλήψεις. Κύμα αλληλεγγύης

13 Μαΐου: Γενική απεργία. 1.000.000 Γάλλοι βγαίνουν στους δρόμους του Παρισιού. Οι επαναστατημένοι αμφισβητίες κατεβάζουν, όπως λένε, τη δημοκρατία στους δρόμους. “Φαντασία στην εξουσία”, “Απαγορεύεται το απαγορεύεται”, “Να ‘στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο”, “Ντε Γκωλ παραιτήσου”, “Ούτε Θεός ούτε αφέντης”. Ο πρωθυπουργός Ζωρζ Πομπιντού ανακοινώνει την απελευθέρωση των κρατουμένων και την επαναλειτουργία του πανεπιστημίου της Σορβόνης.

Όταν ανοίγει το Πανεπιστήμιο οι φοιτητές το καταλαμβάνουν και το ανακηρύσσουν “λαϊκό πανεπιστήμιο”. Στήνονται 401 λαϊκές επιτροπές δράσης στο Παρίσι και αλλού. Καθιστική διαμαρτυρία στις αεροπορικές εγκαταστάσεις στη Ναντ. Απεργία στο εργοστάσιο συναρμολόγησης της Renault στη Ρουέν, η οποία επεκτείνεται στα κατασκευαστικά εργοστάσια. Μέχρι τις 16 Μαΐου οι εργάτες καταλαμβάνουν περίπου 50 εργοστάσια.

17 Μαΐου: 2.000.000 εργαζόμενοι και στη συνέχεια 10.000.000 απεργούν. Τα 2/3 του γαλλικού εργατικού δυναμικού απεργεί την εβδομάδα που ακολουθεί. Απαιτούν την παραίτηση της κυβέρνησης και του προέδρου Σαρλ Ντε Γκωλ. Προσπαθούν να αναλάβουν την αυτοδιοίκηση των εργοστασίων. Η ηγεσία των συνδικάτων διαπραγματεύεται αύξηση του μισθού, αλλά οι εργάτες αρνούνται να επιστρέψουν στις θέσεις τους.

30 Μαΐου: Εκατοντάδες χιλιάδες βαδίζουν στους δρόμους του Παρισιού, φωνάζοντας “Αντίο Ντε Γκωλ”.

Ο Σαρλ Ντε Γκωλ αναγγέλλει τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και ανακοινώνει εκλογές για τις 23 Ιουνίου, Διατάζει τους εργαζόμενους να γυρίσουν στις δουλειές τους, απειλώντας να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Τον Ιούνιο η οπισθοχώρηση της κοινωνικής εξέγερσης είναι πλέον ορατή. Οι εργαζόμενοι επιστρέφουν βαθμιαία στις δουλειές τους, ωθημένοι από την κομματική CGT και τον πολιτικό της φορέα το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που έχει καταδικάσει την εξέγερση και δε συμμετέχει, ενώ τα κατειλημμένα εργοστάσια εκκενώνονται βίαια από την αστυνομία. Η κυβέρνηση καταργεί διάφορες αριστερές οργανώσεις. Οι δυνάμεις καταστολής επανακτούν υπό τον έλεγχό τους τη Σορβόνη. O Σαρλ Ντε Γκωλ θριαμβεύει στις εκλογές.

Η ερμηνεία του Γαλλικού Μάη μπορεί να δοθεί από αρκετές πλευρές. Εδώ απλά ας παραθέσουμε τα λόγια του Μεξικανού ποιητή Octavio Paz που είπε κάποτε ότι τα γεγονότα εκείνου του Μάη αποτελούσαν “το θέαμα, τη φιέστα της επανάστασης” ή “μία φιέστα προς τιμήν της επανάστασης” και ότι στο γαλλικό Μάη του ’68 “η τελετή ήταν πραγματική, αλλά η επικληθείσα θεότητα ήταν ένα φάντασμα“.

Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

Κυριακή 12/1, 20.00: Earthlings - Οι γήινοι


S.Monson | music: Moby | 2005 | 95'

Ίσως το πιο πλήρες ντοκιμαντέρ για την εκμετάλλευση της φύσης και των ζώων από τον άνθρωπο με σκοπό τα οικονομικά οφέλη μέσα από την έρευνα για τον τρόπο που δουλεύει η -ελεγχόμενη από μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους- βιομηχανία τροφίμων της Αμερικής.

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

27/5...PUNISHMENT PARK

Θα μπορούσε να είχε γυριστεί σήμερα, αύριο, χτες 
ή οποιαδήποτε άλλη εποχή συμβαίνουν τα ίδια.
Απαγορευμένη για πολλά χρόνια στην Αμερική, 
το γιατί γίνεται φανερό από τα πρώτα λεπτά.-

Βρισκόμαστε σε μια φασιστική Αμερική, όπου κάθε αντίθεση στην κυρίαρχη (συντηρητικότατη φυσικά) άποψη έχει ποινικοποιηθεί. Οι κάθε λογής αντιφρονούντες περνάνε από δίκες – παρωδίες και καταδικάζονται από στρατιωτικούς, μπάτσους, πράκτορες, δικαστικούς και εκπροσώπους της “σιωπηλής πλειοψηφίας” (βλέπε ακροδεξιούς) σε πολυετή κάθειρξη. Εκτός αν επιλέξουν να περάσουν 4 μέρες στα “Πάρκα Τιμωρίας”, όπου θα υποβληθούν μέσα στην καυτή έρημο σε μια ιδιαίτερη δοκιμασία ή, αν θέλετε, σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι με τους δεσμοφύλακες και τις δυνάμεις καταστολής (οι οποίες, σημειωτέον, χρησιμοποιούν τα “πάρκα” αυτά και για να εκπαιδευτούν σε πραγματικές συνθήκες και ζωντανούς στόχους). Το ντοκιμαντερίστικο στοιχείο ενδυναμώνεται από το ότι την όλη διαδικασία στη δίκη και στο πάρκο παρακολουθεί, υποτίθεται, ένα ευρωπαϊκό τηλεοπτικό συνεργείο, που γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τις νέες αυτές μεθόδους σωφρονισμού (=ισοπέδωσης).
Το καθήκον του Δικαστηρίου είναι να εκτιμήσει τον βαθμό της ενοχής και να εκδώσει τις ανάλογες ποινές. Τα μέλη του δικαστηρίου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, μια νοικοκυρά(και μέλος επιτροπής στρατολόγησης), έναν Γερουσιαστή, έναν καθηγητή Ψυχολογίας, ένα στέλεχος επιχείρησης(και μέλος επιτροπής στρατολόγησης), έναν δημοσιογράφο και έναν συνδικαλιστή. Παρόντες είναι επίσης ένας δικηγόρος και ένα μέλος του FBI. Το “Punishment Park” θα ήταν λάθος να ειδωθεί ως μια ταινία, που ασχολείται μόνο με τα προβλήματα της Αμερικής. Στα πρόσωπα των
Αμερικανών Στρατιωτικών, Αστυνομικών και των μελών του Δικαστηρίου αντικατοπτρίζονται οι ισχυρές πιέσεις, που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες παντού, σε ολόκληρο τον κόσμο και που ωθούν πολλούς από εμάς όλο και πιο βαθιά στον φόβο και στην μισαλλοδοξία – ακόμα και στη βία και την καταστολή – σαν να είναι αυτός ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση.

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS

http://kersanidis.wordpress.com/2008/02/24/wi/

http://www.cinemag.gr/movies.asp?catid=10455&subid=2&pubid=832716#

http://www.apn.gr/?p=1140
 
http://www.myfilm.gr/article2381.html

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

Η Παρισινή Κομμούνα




La Commune (Paris, 1871). Γαλλία, 2000. Σκηνοθεσία-σενάριο: Πίτερ Γουότκινς. Ηθοποιοί: 220 ερασιτέχνες ηθοποιοί. 345'

Τολμηρή, συγκλονιστική ανάπλαση της Παρισινής Κομμούνας, της σύντομης εξέγερσης των εργατών και της εθνοφρουράς, το 1871, που για ένα σύντομο διάστημα κατάφερε να δημιουργήσει μια σοσιαλιστική κοινωνία, βασισμένη στη δικαιοσύνη και την πραγματική ελευθερία του πολίτη.
Ηθητεία του Βρετανού Πίτερ Γουότκινς στην τηλεόραση του BBC είναι καταφανής σ' όλες τις ταινίες του, ιδιαίτερα σ' αυτή την εκπληκτική, μοναδική στο είδος της, «Κομμούνα», από τα πιο μεγάλα σε διάρκεια έργα του: ντοκιμαντεριστικό στιλ, κάμερα στο χέρι, συνεντεύξεις, αποστασιοποίηση του ηθοποιού από το ρόλο. Κάτι που πρόβαλε για πρώτη φορά ο Ντζίγκα Βέρτοφ και αργότερα οι σκηνοθέτες της νουβέλ βαγκ με επικεφαλής τον Γκοντάρ, αλλά και το σινεμά-βεριτέ, καθώς και ο Μπρεχτ στο θέατρο.
Ολα αυτά μαζί με ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: την ανάπλαση ενός συγκεκριμένου γεγονότος με την παρουσία «ζωντανής» κάμερας και ζωντανών συνεντεύξεων που, αν και αντικειμενικά αδύνατη, ο σκηνοθέτης καταφέρνει με τη φαντασία του να υλοποιήσει.
Η Παρισινή Κομμούνα δημιουργήθηκε στο τέλος του γαλλο-πρωσικού πολέμου, σε μια περίοδο που το Παρίσι βρισκόταν υπό πρωσική κατοχή. Οι εργάτες, η εθνοφρουρά και οι ριζοσπάστες διανοούμενοι εξεγέρθηκαν ενάντια στα στρατεύματα του Μπίσμαρκ και την κυβέρνηση των Βερσαλιών και ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της πόλης με βάση μια καθαρά σοσιαλιστική φιλοσοφία: επιβάλλοντας πάγωμα των τιμών, κλείνοντας τα ενεχυροδανειστήρια, κρατικοποιώντας την εκκλησιαστική περιουσία, αναβάλλοντας την καταβολή των χρεών, εξισώνοντας τους μισθούς των υπαλλήλων και καταργώντας τους τόκους. Η Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία (όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη) δεν μπορούσε να ανεχθεί ένα τέτοιο καθεστώς, γι' αυτό και ο στρατός επενέβη. Δύο μήνες μετά και μια πολιορκία που κατέληξε στη «Ματωμένη Βδομάδα», όπου σκοτώθηκαν περίπου 25 χιλιάδες Παριζιάνοι (μαζί και γυναικόπαιδα), η εξέγερση κατεστάλη. Η ουτοπιστική όμως αυτή κοινωνία των κομμουνάρων στάθηκε πρότυπο για κατοπινές εξεγέρσεις (από την επανάσταση των μπολσεβίκων μέχρι τον γαλλικό Μάη του '68).
Ο Γουότκινς ξεκίνησε με την προϋπόθεση ότι το 1871 στο Παρίσι υπήρχε τηλεόραση, που του έδινε την ευκαιρία να καλύψει την ιστορία ως τηλεοπτικό γεγονός, με την ανατρεπτική όμως ματιά ενός καινοτόμου ιστορικού, στο πνεύμα ενός Χάουορντ Ζιν. Με κάμερα στο χέρι, μαυρόασπρο φιλμ και τις τεχνικές του ντοκιμαντέρ, οι ρεπόρτερ της τηλεόρασης της Κομμούνας παρακολουθούν με πάθος τα γεγονότα και καταγράφουν αντικειμενικά τις συζητήσεις τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους απλούς εργάτες (ιδιαίτερα τις πλύστρες και ράφτρες, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην Κομμούνα), με όλες τις αντιθέσεις αλλά και τους ρητορισμούς και την κάποια ανοργανωσιά (από τις λιγοστές αδυναμίες της Κομμούνας). Ενας ρεπόρτερ της τηλεόρασης των Βερσαλιών καταγράφει την αντίθετη άποψη, δίνοντας στον Γουότκινς την ευκαιρία να σχολιάσει τον ελεγχόμενο συχνά ρόλο των ΜΜΕ.
Η ταινία γυρίστηκε σ' ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο του Μοντρέιγ (παλιότερα στούντιο του Ζορζ Μελιές), με τους περίπου 220 ερασιτέχνες ηθοποιούς να ερευνούν και να σχολιάζουν τους ρόλους τους και να συζητούν τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά θέματα της εποχής. Αποτέλεσμα μια τολμηρή, εκπληκτική, ανεπανάληπτη, οπτικά συναρπαστική ταινία-ποταμός (διαρκεί σχεδόν έξι ώρες), που στις μέρες μας αποκτά μια ξεχωριστή επικαιρότητα.

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011

8/4...Ένας κόσμος υπόγειος, για τη ζωή & το έργο του Ηλία Πετρόπουλου



«Παρουσιάζω τον κόσμο με ένα διαφορετικό βλέμμα, από ό,τι μας έμαθαν στο σχολείο ή στο στρατό. Πιστεύω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να βλέπει την κοινωνία με το δικό του βλέμμα. Προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο ο Διάβολος παρά ο Θεός» 
Ηλίας Πετρόπουλος 

Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα, που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του.
Ο φακός μας τον συναντάει στο γραφείο του στο Παρίσι όπου έζησε, αυτοεξόριστος, τα τελευταία τριάντα χρόνια, όταν απογοητευμένος από την πολιτική της πατρίδας του και κουρασμένος από τις αλλεπάλληλες καταδιώξεις και φυλακίσεις, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Σε αυτή την τελευταία του συνέντευξη- μερικούς μήνες μετά πέθανε από καρκίνο- ο Πετρόπουλος μα ταξιδεύει σε άγνωστα τοπία της παράδοσης και της ελληνικότητας μας και μας γνωρίζει με όλους αυτούς τους ανθρώπους του κοινωνικού υπογείου, που κυριάρχησαν στα βιβλία του.
Ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πουτάνες και πούστηδες, φυλακισμένοι, άνθρωποι βασανισμένοι και καταδιωκόμενοι από τον κοινωνικό τους περίγυρο συναντιούνται μπροστά στον φακό μας, όπως κάποτε συναντήθηκαν στα βιβλία του.
Καθώς η κάμερα ακολουθεί τις ίσιες υπόγειες διαδρομές με τον συγγραφέα, αποκαλύπτεται η πολύπλοκη προσωπικότητα του Πετρόπουλου, που ακόμα και όταν έφυγε στο Παρίσι, δεν σταμάτησε ούτε για μια στιγμή να δουλεύει παθιασμένα, να συλλέγει στοιχεία για τα βιβλία του και να ανατρέπει καταστημένες αξίες και θέσεις.
Άλλωστε ο ίδιος, ακόμα και μετά τον θάνατό του, έδειξε σε όλους μας, ότι παρέμεινε ένας αμετανόητος αναρχικός ιδεολόγος και ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς του αιώνα μας.
(από την παρουσίαση της δημιουργού)